Μεγάλωσα με αρκετά σαφείς οδηγίες για τα ραντεβού: πας λουλούδια, ανοίγεις την πόρτα του αυτοκινήτου, πληρώνεις το δείπνο και τη συνοδεύεις μέχρι την πόρτα της. Το να είσαι κύριος είχε συγκεκριμένα βήματα, κι ένα από αυτά περνούσε οπωσδήποτε από το πορτοφόλι σου.
Το κέρασμα παρουσιαζόταν σαν αυτονόητο μέρος της βραδιάς. Δεν θυμάμαι να μου εξήγησε κανείς πώς το συζητάς, γιατί υποτίθεται πως δεν υπήρχε τίποτα να συζητήσεις. Ερχόταν ο λογαριασμός και τον αναλάμβανε ο άντρας. Πολύ ξεκάθαρο σύστημα, αν εξαιρέσεις τις πιθανές ενστάσεις του τραπεζικού του λογαριασμού.
Έχω σταθερή δουλειά και μπορώ να πληρώνω μερικά ραντεβού τον μήνα. Δεν με δυσκολεύει απαραίτητα ένα δείπνο, ούτε με χαλάει να κεράσω μια γυναίκα. Μου αρέσει να το κάνω. Απλώς δεν θέλω να νιώθω ότι πρέπει να πληρώνω κάθε φορά για να συνεχίσουμε να περνάμε χρόνο μαζί.
Εκεί που κολλάω είναι στο πώς ανοίγει αυτή η κουβέντα. Οι προσδοκίες δεν είναι πια τόσο ίδιες για όλους όσο μου τις παρουσίαζαν όταν μεγάλωνα. Δεν ξέρω τι περιμένει η γυναίκα απέναντί μου, όπως μπορεί κι εκείνη να μην ξέρει τι θεωρώ εγώ φυσιολογικό.
Ακόμα και η διατύπωση μου φαίνεται αμήχανη. Θεωρητικά, το «να μοιραστούμε τον λογαριασμό;» είναι μια απλή ερώτηση. Σε ένα ραντεβού όμως αναρωτιέμαι πώς ακούγεται. Χαλαρό; Λογικό; Τσιγκούνικο; Ή σαν να μόλις ανακοίνωσα ότι η βραδιά δεν εγκρίθηκε από το λογιστήριο;
Θα ήθελα να ακούσω πώς γίνεται στην πράξη. Άντρες, αν έχετε ζητήσει από μια γυναίκα να πληρώσει το μερίδιό της ή να κεράσει εκείνη την επόμενη φορά, πώς το είπατε; Γυναίκες, σας έχει τύχει κάποιος να το φέρει στην κουβέντα με τρόπο που σας έκανε να νιώσετε άνετα; Ή τόσο άτσαλα που χάσατε αμέσως το ενδιαφέρον σας;
Το χέρι να το απλώσω για τον λογαριασμό ξέρω. Την πρόταση που θα μας αφήσει να το συζητήσουμε πριν φτάσει εκεί προσπαθώ να βρω.
