Έχω κανονίσει ραντεβού σε μπουφέ όπου τρως όσο θέλεις, και μετά λέμε να πάμε σπίτι μου. Μια χαρά μού φαινόταν το πρόγραμμα, μέχρι που θυμήθηκα τι παθαίνω συνήθως όταν το παρακάνω με τα λιπαρά.
Το στομάχι μου γίνεται λίγο απρόβλεπτο. Κι αν χρειαστεί να πάω τουαλέτα, με πιάνουν κάτι αέρια που ακούγονται για τα καλά. Άλλο να ακουστεί το καζανάκι ή η βρύση όσο πλένεις τα χέρια σου. Εδώ μιλάμε για τη φάση που, πριν ανοίξεις την πόρτα, περιμένεις ένα δευτερόλεπτο λες και στο μεταξύ ο άλλος θα έχει ξεχάσει τι άκουσε.
Και το διαμέρισμά μου δεν βοηθάει καθόλου. Από το διπλανό δωμάτιο ακούγονται σχεδόν τα πάντα. Ήδη με φαντάζομαι να λέω «με συγχωρείς ένα λεπτό» και να αφήνω το ραντεβού μου στον καναπέ, με μοναδική απασχόληση για το επόμενο λεπτό ό,τι καταφέρει να περάσει από τον τοίχο. Και τα καταφέρνει σχεδόν όλο.
Το προφανές είναι να μην πέσω με τα μούτρα στα τηγανητά. Βέβαια, πάμε σε μπουφέ, δηλαδή στο μέρος όπου το «θα βάλω λίγο» κρατάει συνήθως μέχρι να δεις τι έχει στον επόμενο δίσκο. Αλλά κι αν κρατηθώ, θα ήθελα να έχω μια λύση σε περίπτωση που το στομάχι μου έχει άλλα σχέδια.
Έχει τύχει σε κανέναν να φέρει ραντεβού σε σπίτι όπου η τουαλέτα είναι λες και έχει μικρόφωνο; Υπάρχει κανένα πρακτικό κόλπο για να ακούγεται λιγότερο; Εμένα μου φτάνει να μπορώ να γυρίσω στον καναπέ και να πιάσω την κουβέντα από εκεί που την αφήσαμε.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




