Γνωριστήκαμε στο Hinge και ανακαλύψαμε ότι, παρόλο που μέναμε σε μια τεράστια πόλη, μας χώριζαν μόλις τρία χιλιόμετρα. Βολικό, σκέφτηκα. Κανονίσαμε το πρώτο μας ραντεβού για τις τρεις το απόγευμα. Ο καιρός είχε άλλα σχέδια: κρύο και βροχή όλη μέρα.
Άργησα δεκαπέντε λεπτά. Δικό μου λάθος, και ζήτησα πολλές φορές συγγνώμη. Όταν έφτασα, εκείνος στεκόταν έξω στη βροχή. Είχα παγώσει, οπότε πρότεινα να μπούμε σε μια καφετέρια. Εκείνη τη στιγμή, το να μη βρεχόμαστε μου φάνηκε μια αρκετά λογική ιδέα.
Πίνοντας καφέ, μιλούσε κυρίως εκείνος. Έμαθα πράγματα για τη ζωή του και μετά έμαθα κι άλλα πράγματα για τη ζωή του. Δεν έμεινε ιδιαίτερος χώρος για να δω αν μπορούσαμε να κάνουμε μια κουβέντα που να μας ευχαριστεί και τους δύο.
Κάποια στιγμή σταμάτησε η βροχή και βγήκε ήλιος. Πρότεινα να βγούμε κι εμείς. Περπατήσαμε λίγο, εκείνος συνέχισε να μιλάει για τον εαυτό του κι εγώ παραπονέθηκα ότι κρύωνα. Ο ήλιος είχε φτιάξει το σκηνικό, αλλά τη θερμοκρασία την είχε αφήσει πάνω κάτω όπως ήταν.
Όταν αποχαιρετιστήκαμε, μου ζήτησε να ξαναβρεθούμε. Δεν ένιωσα ότι ταιριάξαμε, οπότε αργότερα του έστειλα μήνυμα και του το είπα. Αυτό ακριβώς εννοούσα. Δεν υπήρχε κάποιος κρυφός λόγος που θα λυνόταν αν εξετάζαμε αναλυτικά όλο το απόγευμα.
Εκείνος απάντησε εξετάζοντας αναλυτικά όλο το απόγευμα. Σε ένα κατεβατό.
Μου είπε ότι είχε φτάσει μισή ώρα νωρίτερα. Μαζί με τα δικά μου δεκαπέντε λεπτά καθυστέρησης, αυτό σήμαινε, κατά τη γνώμη του, ότι τον είχα αφήσει σαράντα πέντε λεπτά στη βροχή. Κάπως έτσι, η συγγνώμη μου απέκτησε άλλη μισή ώρα χρέωση.
Είχε κι άλλα παράπονα. Ότι γκρίνιαζα υπερβολικά για τον καιρό. Ότι τον είχα αναγκάσει να μπει στην καφετέρια και δεν του άρεσε καθόλου. Εγώ θυμόμουν ότι ψάχναμε κάπου να προφυλαχτούμε· εκείνος το είχε προσθέσει στο κατηγορητήριο.
Την καθυστέρηση τη δέχομαι, ήταν δική μου ευθύνη. Δεν καταλαβαίνω όμως πώς έγινα υπεύθυνη και για τον χρόνο πριν από την ώρα που είχαμε συμφωνήσει. Τώρα κοιτάζω το μήνυμά του και αναρωτιέμαι: τι ακριβώς απαντάς σε αυτό;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




