Δύο φορές στη σειρά μού πρότειναν ραντεβού με πάνω κάτω το ίδιο σχέδιο: να συναντηθούμε και μετά να ψάξουμε κάπου να πιούμε καφέ. Δηλαδή, η πρώτη δραστηριότητα του ραντεβού θα ήταν να εντοπίσουμε το ραντεβού.
Και τις δύο φορές είπα «συγγνώμη, δεν θα μπορέσω». Για μένα, όταν καλείς κάποιον να βγείτε, καλό είναι να έχεις έστω μια πρόταση για το πού θα πάτε. Έναν καφέ είπαμε να πιούμε. Δεν περιμένω κράτηση, μενού γευσιγνωσίας ή μια μικρή ορχήστρα να υποδεχτεί την άφιξή μου. Το όνομα μιας καφετέριας φτάνει.
Ξέρω ότι κάποιοι ακούν «θα βρούμε εκεί» και φαντάζονται μια χαλαρή βόλτα, μέχρι να τους αρέσει κάποιο μαγαζί. Εγώ αναρωτιέμαι γιατί να μην το βρούμε τώρα που το συζητάμε. Αφού ήδη κανονίζουμε να βρεθούμε, μου φαίνεται ιδανική στιγμή να κανονίσουμε και πού.
Είναι και το πώς οργανώνω την καθημερινότητά μου. Θέλω να έχω κλείσει το πρόγραμμά μου τουλάχιστον μία εβδομάδα νωρίτερα. Μια φίλη θα έρθει να με επισκεφτεί στο τέλος του μήνα κι έχω ήδη λίστα με πράγματα που μπορούμε να κάνουμε. Όποιος με ξέρει, μάλλον δεν θα πέσει από τα σύννεφα επειδή έχω άποψη για έναν καφέ που δεν έχει βρει ακόμα διεύθυνση.
Αυτό που με ενοχλεί είναι η αίσθηση ότι ο άλλος έκανε την πρόσκληση και άφησε τα υπόλοιπα να αιωρούνται ανάμεσά μας. Αν προτείνω σε έναν φίλο να βγούμε, θεωρώ ότι η δική μου συμμετοχή περιλαμβάνει κάτι παραπάνω από το να εμφανιστώ τελικά. Περίπου το ίδιο περιμένω και από ένα ραντεβού.
Βέβαια, το σκέφτομαι ξανά, γιατί αρνήθηκα πριν γνωρίσω από κοντά οποιονδήποτε από τους δύο. Μπορεί να περνούσαμε μια χαρά διαλέγοντας μαζί ένα μέρος. Μπορεί απλώς η δική τους εκδοχή του «χαλαρά» να μη συναντά τη δική μου, πριν καν παραγγείλουμε.
Αρκεί αυτό για να πω όχι σε ένα πρώτο ραντεβού ή δίνω υπερβολικό βάρος σε μια αόριστη πρόσκληση; Δέχομαι να μου πείτε ότι έχω τις παραξενιές μου. Έχω, άλλωστε, έτοιμη λίστα για μια επίσκεψη που δεν έχει γίνει ακόμα.
