Πριν από περίπου έναν μήνα, ένας συνάδελφος της κοπέλας μου άρχισε να της στέλνει μηνύματα. Εκείνη είναι 27, εκείνος 30. Μου το είπε αμέσως: ήξερε ότι είχε σταθερή σχέση και ήθελε μόνο φιλία. Την πίστεψα.
Λίγες μέρες μετά, την κάλεσε για κρασί. Μου είπε ότι αρνήθηκε και με ρώτησε τι πίστευα πως ήθελε εκείνος. Ζήτησα να δω τα μηνύματα. Δεν δέχτηκε, αλλά προσφέρθηκε να μου τα διαβάσει.
Τσακωθήκαμε. Έλεγε ότι ήμουν παράλογος, ότι ένιωθε μόνος στη δουλειά και ήθελε παρέα. Ξέρω πώς είναι η μοναξιά. Στο τέλος ένιωθα τόσο άσχημα, που προσφέρθηκα να κάνω κι εγώ παρέα μαζί του, παρότι δεν ένιωθα άνετα να συναντιούνται οι δυο τους. Μου είπε ότι συμφώνησε κι ότι του είχε ζητήσει να μη στέλνει καθημερινά.
Νόμιζα ότι οι καθημερινές κουβέντες είχαν σταματήσει. Εγώ δεν τον γνώρισα ποτέ.
Το περασμένο Σάββατο μου είπε ότι ξέκοψε, επειδή εκείνος της είχε εκφράσει ερωτικά συναισθήματα. Ζήτησα ξανά να δω τα μηνύματα. Πάλι ήθελε μόνο να μου τα διαβάσει. Την Κυριακή το βράδυ, όσο κοιμόταν, πήρα το κινητό της και τα κοίταξα χωρίς την άδειά της.
Εκείνος είχε ξεκαθαρίσει το ενδιαφέρον του από την αρχή. Στην πρόσκληση για κρασί δεν είχε απαντήσει ευθέως όχι· είχε πει ότι δεν θα άρεσε στο αγόρι της. Όταν τη ρώτησε αν θα έκανε κάτι μαζί του εφόσον ήταν ελεύθερη, απάντησε πως η απάντηση θα την έφερνε σε δύσκολη θέση. Σε άλλη πρόσκληση είχε πει κάτι σαν «όχι απόψε, ίσως κάποια άλλη φορά».
Ούτε είχαν ξεκόψει ξεκάθαρα. Είχαν συζητήσει να μιλάνε πού και πού, κι εκείνη είχε ζητήσει τη γνώμη του για το αν έπρεπε να σταματήσουν.
Περισσότερο με πόνεσε η καθημερινή οικειότητα. Καλημέρες, καληνύχτες, ερωτήσεις για το πώς κοιμήθηκε και πώς ένιωθε, ενημερώσεις για το πού ήταν και τι έκανε. Μερικές φορές του έστελνε πριν στείλει σ’ εμένα. Μου θύμισε πώς αρχίσαμε να μιλάμε εμείς πριν από δύο χρόνια.
Όταν της μίλησα, αρχικά είπε ότι νόμιζε πως του είχε περάσει. Αρνήθηκε ότι της άρεσε η προσοχή ή ότι ήθελε κάτι παραπάνω από φιλία. Αργότερα, πριν καθίσουμε να δούμε μαζί τα μηνύματα, παραδέχτηκε ότι ήθελε επιβεβαίωση. Ένιωθε ανασφάλεια εδώ και καιρό και της άρεσε να την επιθυμούν. Είπε ότι μου είχε πει ψέματα για τις προθέσεις του ώστε να συνεχιστεί η φιλία.
Νιώθω θυμό και στενοχώρια. Αυτά τα όρια τα είχαμε συμφωνήσει από την αρχή της σχέσης. Της είπα ότι σκέφτομαι να φύγω και πως, για να μείνω, χρειάζεται να κάνει ουσιαστική προσπάθεια για όσα συνέβησαν. Δεν μπορώ απλώς να τα προσπεράσω.
Έχει υποσχεθεί ότι θα αλλάξει. Δεν έχω αποφασίσει αν θα μείνω για να δω τι θα ακολουθήσει. Υπάρχει αρκετό έδαφος για να ξαναχτίσουμε κάτι ή θα περάσω κι άλλο χρόνο περιμένοντας να μπορέσω να την πιστέψω;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




