Για πάνω από τρία χρόνια ήμασταν μαζί από διαφορετικές χώρες. Γνωρίσαμε ο ένας την οικογένεια του άλλου, ζήσαμε σημαντικά πράγματα, μιλήσαμε για γάμο. Κάποια στιγμή η απόσταση θα τελείωνε. Είχα ήδη αρχίσει να προετοιμάζω τα επαγγελματικά μου βήματα για να μετακομίσω στην πόλη του και να μπορέσουμε επιτέλους να ζήσουμε μαζί.
Τώρα μου έχει ζητήσει να μην επικοινωνώ μαζί του. Το σέβομαι, παρόλο που θέλω πάρα πολύ να κάνουμε άλλη μία κουβέντα.
Εγώ είμαι 25 κι εκείνος 28. Στην αρχή, πριν γίνουμε επίσημα ζευγάρι, είχα βρεθεί και με άλλους ανθρώπους. Υπήρξε όμως και ένα διάστημα που είχαμε συμφωνήσει να είμαστε αποκλειστικά μαζί, κι εγώ τότε κοιμήθηκα μία φορά με κάποιον άλλον. Το έκρυψα. Και όταν με ρωτούσε για το παρελθόν μου, δεν του έλεγα όλη την αλήθεια.
Τον Αύγουστο του 2025 έμαθε ότι του είχα αποκρύψει πράγματα για προηγούμενους συντρόφους. Προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε και του υποσχέθηκα ότι πια τα ήξερε όλα. Πρόσφατα, όμως, σε μια άλλη συζήτηση προέκυψε κάτι που ακόμα δεν του είχα πει. Τελικά του είπα ολόκληρη την αλήθεια, αλλά η προηγούμενη διαβεβαίωσή μου ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο έγινε ένας ακόμη λόγος να μη με εμπιστεύεται.
Λέει ότι θέλει να χωρίσουμε. Τον αγαπώ ακόμα, αλλά καταλαβαίνω γιατί η αλήθεια που ακούει τώρα δεν σβήνει τα ψέματα που προηγήθηκαν.
Αρχίζω να βλέπω πόσο συχνά έκρυβα πράγματα επειδή φοβόμουν ότι θα με κρίνουν ή θα με εγκαταλείψουν. Ο φόβος αυτός εξηγεί κάτι για τη συμπεριφορά μου, δεν με απαλλάσσει από την ευθύνη. Χρειάζεται να τον δουλέψω, είτε ξαναμιλήσουμε είτε όχι.
Στο μεταξύ έχουν μείνει όλα στον αέρα: η μετακόμιση, τα επαγγελματικά σχέδια, το σπίτι που μπορεί να μοιραζόμασταν. Είχα αρχίσει να οργανώνω τη ζωή μου γύρω από ένα μέλλον που ίσως δεν υπάρχει πια.
Θέλω να ακούσω ανθρώπους που έχουν περάσει κάτι αντίστοιχο. Πώς αντιμετωπίσατε τα δικά σας ψέματα; Πώς σεβαστήκατε την ανάγκη του άλλου για απόσταση, ενώ θέλατε ακόμα να διορθώσετε τα πράγματα; Και τι κάνατε με το μέλλον που είχατε ήδη αρχίσει να ετοιμάζετε;
