Τον πρώτο μήνα που έβγαινα με τη γυναίκα που αργότερα έγινε η κοπέλα μου, κοιμήθηκα με μια άλλη γυναίκα και φίλησα ένα ακόμη άτομο. Τότε δεν είχαμε ξεκαθαρίσει ότι είχαμε σοβαρή σχέση. Όταν όμως προέκυψε σχετική κουβέντα, της είπα ψέματα.
Δεν έχω κάποια καλή εξήγηση γι’ αυτή την επιλογή. Έπρεπε να της είχα πει την αλήθεια. Όπως κι αν ορίζαμε αυτό που είχαμε εκείνες τις πρώτες εβδομάδες, εγώ της έδωσα μια ψεύτικη απάντηση. Και αυτό το ψέμα έμεινε μέσα στη σχέση που χτίσαμε στη συνέχεια, χωρίς εκείνη να το ξέρει.
Περίπου δεκαοκτώ μήνες αργότερα, κάποιος που θεωρούσα φίλο μου της είπε για το φιλί. Παραδέχτηκα ότι είχε συμβεί. Εκείνη μου είπε ότι δεν ήθελε να με ξαναδεί.
Δυο μέρες μετά βγήκε με έναν άντρα που γνώριζε εδώ και περίπου πέντε χρόνια και κατέληξαν να φιληθούν. Μου το είπε και με διέλυσε.
Το μυαλό μου κολλάει συνέχεια στο πότε έγιναν όλα αυτά. Τα δικά μου έγιναν στην αρχή, όταν ακόμα γνωριζόμασταν και πριν θεωρήσω ότι είμαστε κανονικά ζευγάρι. Το δικό της φιλί ήρθε αφού είχαμε περάσει ενάμιση χρόνο χτίζοντας μια σοβαρή σχέση. Είχαμε αγαπηθεί. Αυτές οι δύο χρονικές στιγμές μού φαίνονται πολύ διαφορετικές.
Αλλά μου είχε ήδη πει ότι δεν ήθελε να με ξαναδεί. Ουσιαστικά είχαμε χωρίσει. Δεν μπορώ να βγάζω αυτό το κομμάτι από την ιστορία μόνο και μόνο επειδή πονάω.
Ξέρω επίσης ότι για εκείνη όσα έμαθε ήταν καινούργια, όσο παλιά κι αν ήταν για μένα. Εγώ είχα δεκαοκτώ μήνες για να αφήσω πίσω μου εκείνον τον πρώτο μήνα. Εκείνη μόλις είχε ανακαλύψει ότι κάτι που της είχα πει δεν ήταν αλήθεια. Δεν είχαμε τον ίδιο χρόνο να το επεξεργαστούμε.
Όλα αυτά τα καταλαβαίνω, αλλά τα αισθήματά μου παραμένουν μπερδεμένα. Μετανιώνω που της είπα ψέματα και ταυτόχρονα με έχει διαλύσει το ότι φίλησε κάποιον άλλο δύο μέρες αφού τελειώσαμε. Το ότι αναγνωρίζω τη δική μου ευθύνη δεν κάνει τον πόνο να σταματά.
Πίστευα ότι όσα είχαμε ζήσει μέσα σε εκείνον τον ενάμιση χρόνο θα βάραιναν περισσότερο από κάτι που έγινε στην αρχή. Τώρα προσπαθώ να καταλάβω πώς να χωρέσω τη στενοχώρια μου χωρίς να τη χρησιμοποιώ για να μικρύνω το ψέμα μου. Είναι παράλογο να με πονάει τόσο κάτι που έγινε αφού με χώρισε;
