Στο πρώτο μας ραντεβού, το 2018, η σημερινή μου γυναίκα είπε ότι ήθελε έναν άνθρωπο που να αγαπάει την περιπέτεια και τη φύση. Εγώ ήμουν ένας ανασφαλής σπιτόγατος, με αδυναμία στον κλιματισμό και στα βιντεοπαιχνίδια. Οπότε, φυσικά, της είπα ότι ήμουν φανατικός της πεζοπορίας και του κάμπινγκ.
Νόμιζα ότι το ψέμα θα με έβγαζε μέχρι το τέλος του ποτού. Δεν περίμενα ότι θα έπρεπε να το υποστηρίζω και σε υψόμετρο.
Επτά χρόνια μετά, είμαστε παντρεμένοι εδώ και τρία χρόνια και έχουμε εξοπλισμό υπερελαφριάς πεζοπορίας αξίας 4.000 ευρώ. Αρκετά μεγάλο ποσό για να υποφέρω με λίγο μικρότερο βάρος στην πλάτη. Στο σαλόνι μας έχουμε κορνιζαρισμένες φωτογραφίες από κορυφές όπου έφτασα με αναγούλες. Από τον καναπέ φαίνονται υπέροχες.
Κάθε διακοπή μας περιλαμβάνει τέσσερις μέρες πεζοπορίας στην ερημιά. Τέσσερις μέρες με παγωμένες πέτρες, κουνούπια και αφυδατωμένο φαγητό που τρώμε μέσα από σακουλάκι αλουμινίου. Εγώ παριστάνω ότι ζω τις καλύτερες στιγμές μου, ενώ μέσα μου αναπολώ κάθε απλή οικιακή άνεση που κάποτε θεωρούσα δεδομένη.
Μισώ τη βρομιά. Μισώ τα έντομα. Μισώ το κρύο. Κάπως δύσκολο να απολαύσεις ένα χόμπι που βασίζεται στο να κοιμάσαι μέσα στα χώματα, δίπλα σε έντομα, ενώ κρυώνεις. Κι όμως, είμαι πλήρως εξοπλισμένος.
Το χειρότερο δεν είναι καν το περπάτημα. Είναι μετά, στη φωτιά, όταν με κοιτάζει με τόση αγάπη και μου λέει πόσο σπάνιο είναι να βρεις κάποιον που μοιράζεται το πάθος σου. Είναι ευτυχισμένη. Κάνουμε μαζί κάτι που λατρεύει. Κι εγώ κάθομαι απέναντί της και ξέρω ότι ο ενθουσιασμός που θυμάται από το πρώτο ραντεβού ήταν απλώς μια προσπάθεια να μην τελειώσει εκείνο το ραντεβού.
Ξέρω ότι θα μπορούσα να της το πω. Αισθάνομαι όμως ότι έχω αργήσει καμιά εξαετία να ανοίξω αυτή την κουβέντα. Πλέον εμπλέκονται ειδικός εξοπλισμός, ένας γάμος και μια μικρή συλλογή φωτογραφικών τεκμηρίων εναντίον μου.
Εκείνη λοιπόν κοιτάζει τον περιπετειώδη άντρα της απέναντι από τη φωτιά κι εγώ την κοιτάζω φορώντας τα πανάκριβα ορειβατικά μου. Κάπου στο σπίτι υπάρχει κλιματισμός κι ένα βιντεοπαιχνίδι που θα μπορούσα να παίζω. Αντ’ αυτού, φαίνεται πως έχω δεσμευτεί να αφήσω τα κόκαλά μου σε κάποιο βουνό, επειδή δεν τόλμησα να πω ότι προτιμώ να κάθομαι μέσα.
