Αν μάθαινα ότι ο άνθρωπός μου είχε πει ψέματα για την καταγωγή του, νομίζω πως η πρώτη μου σκέψη θα ήταν μήπως είχα καταλάβει εγώ κάτι λάθος. Είναι τόσο βασική πληροφορία. Από εκείνα που λες στην αρχή μιας γνωριμίας και μετά σπάνια σου περνάει από το μυαλό να αμφισβητήσεις.
Μας φαντάζομαι να καθόμαστε απέναντι σε ένα τραπέζι και να ζητάω να μου το εξηγήσει ξανά. Μιλούσαμε για άλλη πόλη, για άλλη χώρα ή για ένα μέρος όπου είχε ζήσει για κάποιο διάστημα; Το «από πού είσαι;» δεν έχει πάντα μια απλή απάντηση. Θα ήθελα πρώτα να καταλάβω αν υπήρχε κάποια περίπλοκη οικογενειακή ή προσωπική ιστορία ή αν μου είχε πει συνειδητά κάτι που δεν ίσχυε.
Αν ήταν όντως ψέμα, μάλλον δεν θα με πείραζε τόσο το ίδιο το μέρος. Θα με απασχολούσε γιατί διάλεξε να μου πει κάποιο άλλο και γιατί με άφηνε να το πιστεύω. Αν ντρεπόταν, αν ήθελε να προστατεύσει κάτι προσωπικό ή αν υπήρχε μια επώδυνη ιστορία από πίσω, θα άκουγα διαφορετικά την εξήγηση. Δεν ξέρω όμως αν το να καταλάβω τον λόγο θα έκανε και το ψέμα πιο εύκολο να το δεχτώ.
Ούτε μπορώ να πω πόσο θα άλλαζε αυτό τη σχέση μας. Θα είχε σημασία πόσο καιρό ήμασταν μαζί και πόσες φορές είχε ξαναειπωθεί η ίδια ιστορία.
Μπορώ όμως να φανταστώ την ερώτηση που θα περίμενα να μου απαντήσει: τι πίστευες ότι θα συνέβαινε αν μου έλεγες την αλήθεια;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




