Εδώ και μερικά χρόνια βλέπομαι χαλαρά με τον ίδιο άντρα. Είμαστε φίλοι που βρισκόμαστε και ερωτικά, και πια υπάρχει μια οικειότητα, ένας γνώριμος τρόπος που κυλούν τα πράγματα μεταξύ μας. Τις προάλλες που ήρθε σπίτι, άλλαξα λίγο αυτόν τον ρυθμό. Πήρα περισσότερες πρωτοβουλίες απ’ ό,τι συνήθως.
Ξεκίνησε στον καναπέ. Τον έσπρωξα απαλά προς τα πίσω και βρέθηκα από πάνω του, παίρνοντας έναν πιο δυναμικό ρόλο απ’ αυτόν που είχε συνηθίσει από μένα. Φάνηκε να ξαφνιάζεται. Εκφράστηκε πολύ πιο έντονα απ’ όσο τον είχα ακούσει ποτέ και η ερωτική μας στιγμή ολοκληρώθηκε αρκετά γρήγορα ώστε να εκπλαγώ κι εγώ.
Μετά έλεγε συνέχεια ότι δεν το είχα ξανακάνει αυτό. Μου είπε ότι του άρεσε, και μάλιστα πάνω από μία φορά. Δεν προσπαθώ δηλαδή να βγάλω θετικό συμπέρασμα από ένα βλέμμα ή κάποιο αόριστο σχόλιο. Εκείνη την ώρα, τα λόγια του ήταν ξεκάθαρα.
Έφυγε όμως λίγο αργότερα και έχουν περάσει μερικές μέρες χωρίς να επικοινωνήσει.
Τώρα αναρωτιέμαι αν ζήσαμε διαφορετικά την ίδια βραδιά. Μπορεί να του άρεσε και μετά να ένιωσε αμηχανία επειδή εκδηλώθηκε τόσο έντονα. Μπορεί να τον ξάφνιασε που δεν είχε τον συνηθισμένο έλεγχο. Ή μπορεί κάτι στην αλλαγή να τον έκανε να νιώσει άβολα, παρόλο που μετά είπε πως του άρεσε. Δεν ξέρω αν κάποια από αυτές τις σκέψεις εξηγεί τη σιωπή του.
Δεν θέλω να μπω σε περισσότερες προσωπικές λεπτομέρειες, γιατί το ερώτημά μου αφορά κυρίως την αλλαγή στους ρόλους μας. Εγώ φέρθηκα διαφορετικά, εκείνος αντέδρασε διαφορετικά και μετά έδειχνε να του έχει κάνει εντύπωση αυτό που συνέβη.
Ξέρω ότι το προφανές είναι να τον ρωτήσω. Διστάζω όμως, γιατί δεν θέλω να τον φέρω σε δύσκολη θέση σχολιάζοντας πόσο εκδηλωτικός ήταν ή πόσο γρήγορα τελείωσε. Αν ήδη ντρέπεται, φοβάμαι ότι θα το κάνω πιο άβολο.
Έχω λοιπόν από τη μία όσα είπε εκείνο το βράδυ κι από την άλλη τη σιωπή που ακολούθησε. Θέλω να πιστέψω ότι του άρεσε, όπως μου είπε. Απλώς ακόμη δεν έχει επικοινωνήσει, κι αναρωτιέμαι αν ντρέπεται για κάτι που απόλαυσε ή αν μου ξέφυγε κάτι που θα έπρεπε να είχα καταλάβει.
