Την περασμένη βδομάδα βγήκα πρώτο ραντεβού με μια γυναίκα. Πήγαμε να φτιάξουμε κεριά και μετά περπατήσαμε μέχρι το εστιατόριο για φαγητό. Εμένα μου είχε φανεί έξυπνη ιδέα. Η κολλητή μου, μόλις το άκουσε, είπε ότι τέτοιο ραντεβού θα κανόνιζε ένας τύπος που μένει στο υπόγειο της μάνας του και δεν έχει ιδέα πώς να βγει με γυναίκα. Είμαστε και οι δύο 37. Είχε χρόνια στη διάθεσή της να μάθει πώς να μου τα λέει για να πιάνουν τόπο.
Είχα διαλέξει τα κεριά γιατί μου φαινόταν διασκεδαστικό να φτιάξουμε κάτι όσο γνωριζόμασταν. Το μαγαζί για φαγητό ήταν κοντά, οπότε μπορούσαμε να συνεχίσουμε την κουβέντα στον δρόμο. Και οικονομικά μου έβγαινε. Είχα βρει κάτι που έδειχνε ότι μπήκα στον κόπο να το σκεφτώ και μπορούσα να περάσω το βράδυ χωρίς να κάνω προσθέσεις από μέσα μου.
Η φίλη μου πρότεινε λαϊκή ή κοκτέιλ. Τη λαϊκή την καταλαβαίνω σαν ιδέα, αν και ποτέ δεν έχω σταθεί μπροστά σ’ έναν πάγκο με ντομάτες και σκεφτεί «Εδώ θα λάμψω». Με τα κοκτέιλ δυσκολεύομαι περισσότερο. Πίνω σπάνια, με πιάνει εύκολα, και στο πρώτο ραντεβού θα ήθελα να μπορώ να τελειώνω τις προτάσεις μου. Με μένα, ένα ποτό μπορεί πολύ γρήγορα να γίνει η βασική δραστηριότητα της βραδιάς.
Καταλαβαίνω ότι, άμα ακούσεις μαζεμένα δύο μέρη για ένα πρώτο ραντεβού, μπορεί να σου φανούν πολλά. Εγώ το είχα στο μυαλό μου ως κάτι να κάνουμε μαζί και μετά ένα φαγητό εκεί δίπλα. Το ότι πηγαίναμε με τα πόδια ήταν μέρος της ευκολίας. Εσείς, αν ακούγατε «φτιάχνουμε κεριά και μετά πάμε για φαγητό», θα λέγατε ότι το παρακάνω;
