Αν η κοπέλα μου μού ζητούσε να πάω στο σπίτι του πρώην της για να πάρω τα πράγματά της, η πρώτη μου ερώτηση θα ήταν πόσα πράγματα μιλάμε. Λίγο επειδή θα ήθελα να καταλάβω την κατάσταση και λίγο επειδή πρέπει να ξέρω αν θα χρειαστεί να ρίξω τα πίσω καθίσματα.
Έτσι υποθετικά, το αίτημα ακούγεται απλό. Έχει αφήσει κάπου κάποια δικά της πράγματα, θέλει να τα πάρει πίσω κι εγώ προφανώς είμαι διαθέσιμος για παραλαβές και μεταφορές. Υπάρχουν και πιο παράξενες χάρες που μπορεί να σου ζητήσει ο άνθρωπός σου. Δεν θα μου φαινόταν από μόνο του λόγος να αρνηθώ.
Μάλλον θα πήγαινα, αρκεί να το είχαν ήδη συνεννοηθεί και να ήξερε κι εκείνος ότι θα εμφανιστώ εγώ. Να φτάσω, να πάρω ό,τι είναι να πάρω, να πω ένα ευχαριστώ και να φύγω. Δεν θα ένιωθα καμία ανάγκη να αποδείξω ποιος είναι ο καινούργιος άντρας στη ζωή της, ειδικά κρατώντας τις σακούλες της. Η μετακόμιση από μόνη της σε κρατάει αρκετά προσγειωμένο.
Θα ήθελα όμως να ξέρω γιατί ζητάει να πάω εγώ. Δεν τη βολεύει να περάσει η ίδια; Ή θέλει η παρουσία μου να στείλει κάποιο μήνυμα; Γιατί το να βοηθήσω με μια εκκρεμότητα το καταλαβαίνω μια χαρά. Αν πρόκειται να εμφανιστώ εκεί για να καταλάβει κάτι ο πρώην της, θα ήθελα πρώτα να το συζητήσουμε.
Και μετά υπάρχει αυτή η υπέροχα αόριστη φράση: «τα πράγματά μου». Μπορεί να σημαίνει μία τσάντα. Μπορεί να σημαίνει ό,τι εμποδίζει τον άνθρωπο να χρησιμοποιήσει το δεύτερο δωμάτιό του. Καλό είναι να ξέρεις σε ποια από τις δύο περιπτώσεις βρίσκεσαι πριν υποσχεθείς ότι θα πεταχτείς για ένα δεκάλεπτο.
Οπότε ναι, πιθανότατα θα πήγαινα, με μια ξεκάθαρη συνεννόηση και μια στοιχειώδη εικόνα του φορτίου. Πριν πω το οριστικό ναι, πάντως, θα έκανα άλλη μία ερώτηση: όταν λες «να τα πάρεις», έχει σκάλες;
