Πριν από δυο μέρες, ο φίλος μου απολάμβανε μια χαρά να βλέπει εμένα με έναν φίλο του. Χθες το βράδυ, όσο έλειπε, εγώ κι ο φίλος του κοιμηθήκαμε μαζί. Σήμερα ήταν έξαλλος. Απ’ ό,τι φαίνεται, η παρουσία του είχε και κάποιες αρμοδιότητες που μου είχαν διαφύγει.
Εκείνος με είχε βάλει εξαρχής στην ιδέα να βρισκόμαστε ερωτικά τρία άτομα. Με τον καιρό είχαμε δοκιμάσει διάφορες εκδοχές: άλλοτε συμμετείχαμε και οι τρεις, άλλοτε ο ένας παρακολουθούσε τους άλλους δύο. Εμένα μου άρεσε να με βλέπουν, κι εκείνος έδειχνε να το χαίρεται εξίσου. Μέχρι εκεί, όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά.
Οπότε, όταν ο φίλος του άρχισε να με φλερτάρει όσο εκείνος έλειπε, δεν φαντάστηκα ότι πλησιάζαμε σε κάποια μεγάλη ανατροπή. Αγκαλιαστήκαμε, το ένα έφερε το άλλο και καταλήξαμε στο κρεβάτι. Πέρασα όμορφα. Είχε κάτι καινούργιο όλο αυτό, παρόλο που κανείς από τους δυο μας δεν ήταν καινούργιος στην παρέα.
Ύστερα το έμαθε ο φίλος μου και το κλίμα άλλαξε για τα καλά. Τον είχε πειράξει που έμεινε απ’ έξω. Αυτό που του άρεσε όταν ήταν παρών είχε, προφανώς, τελείως διαφορετική σημασία όταν γινόταν χωρίς εκείνον. Δεν είχα καταλάβει αυτή τη διαφορά νωρίτερα. Τώρα μου την εξηγούσε με αρκετή ένταση.
Ο φίλος του αντέδρασε. Αφού εκείνος μπορούσε να κοιμάται μαζί μου όταν ήμασταν οι δυο μας, γιατί να μην μπορούσε κι ο ίδιος; Έτσι άρχισε ένας μικρός καβγάς μεταξύ τους, κι εγώ παρακολουθούσα την κατάσταση να αποκτά ξαφνικά κανονισμό λειτουργίας.
Ομολογώ πως ένα κομμάτι μου το έβρισκε αστείο. Υπήρχε κάτι παράλογο στο να βλέπω δύο ανθρώπους να τσακώνονται για κάτι που τόσο πρόσφατα απολαμβάναμε όλοι μαζί. Παρά τα νεύρα, αυτή η αντίφαση δύσκολα μου ξέφευγε.
Ήθελα όμως και να ηρεμήσει ο φίλος μου. Μου άρεσε αυτό που είχαμε και ήλπιζα ότι θα μπορούσαμε να ξαναβρούμε την άνεσή μας, χωρίς αυτή την ένταση ανάμεσά μας.
Μετά κάποιος σχολίασε ότι όλο αυτό δεν θα τελείωνε καλά. Μέχρι τότε γελούσα με την απρόσμενη τροπή. Τώρα εκείνο το σχόλιο μου γυρίζει στο μυαλό, όσο περιμένω να δω αν θα του περάσει — και αν γίνεται ακόμη να επιστρέψουμε σε αυτό που είχαμε.
