Τις προάλλες, που είχα βγει, γνώρισα έναν τύπο. Μου έστειλε λοιπόν μήνυμα με μια ιδέα για το πρώτο μας ραντεβού. Να πάμε γυμναστήριο. Για ένα τρίλεπτο — τι λέω, για τρία δευτερόλεπτα — μου φάνηκε σχεδόν χαριτωμένο. Μετά με φαντάστηκα στο ελλειπτικό να προσπαθώ να του χαμογελάσω, ενώ από μέσα μου αναρωτιέμαι αν προλαβαίνω να κατέβω πριν λιποθυμήσω.
Πέρασα το επόμενο μισάωρο με το κινητό στο χέρι, προσπαθώντας να σκεφτώ τι να του γράψω. Στο τέλος άφησα το κινητό στην άκρη. Ακόμα περιμένει απάντηση, πράγμα εντυπωσιακό αν σκεφτείς πόση ώρα αφιέρωσα στο να του τη γράψω.
Μπορεί κάποιος να ακούει «ραντεβού στο γυμναστήριο» και να σκέφτεται ότι θα περάσει μια χαλαρή ωρίτσα με έναν άνθρωπο που θέλει να γνωρίσει. Εγώ με φαντάζομαι να τον ρωτάω πού μεγάλωσε και μετά να χάνω την απάντηση από το ίδιο μου το λαχάνιασμα. Εσείς θα λέγατε όντως ναι σε πρώτο ραντεβού στο γυμναστήριο;
