Βγήκα ένα πρώτο ραντεβού που πήγε τόσο καλά, ώστε φυσικά το μυαλό μου έχει κολλήσει στα τελευταία του δευτερόλεπτα. Όλο το βράδυ μιλούσαμε σχεδόν ασταμάτητα. Μου έκανε κομπλιμέντα και, κάθε φορά που πήγαινε να πέσει σιωπή, κάποιος από τους δυο μας είχε κι άλλο κάτι να πει. Είχα καιρό να νιώσω τόσο άνετα σε πρώτο ραντεβού.
Προς το τέλος έφερε την κουβέντα στη σεξουαλική υγεία. Με ξάφνιασε λίγο το θέμα, αλλά εκείνη τη στιγμή το πήρα όπως παίρνεις οτιδήποτε προκύπτει σε μια κουβέντα που πάει από το ένα στο άλλο. Αργότερα άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως εννοούσε κάτι παραπάνω, όταν πια ξαναπερνούσα όλο το βράδυ στο μυαλό μου λες και θα έγραφα διαγώνισμα.
Στον αποχαιρετισμό αγκαλιαστήκαμε και η αγκαλιά βγήκε λίγο αμήχανη. Για μια στιγμή μού πέρασε η ιδέα ότι ίσως περίμενε να τη φιλήσω. Το μόνο που είχα να στηρίξω αυτή την ιδέα ήταν μια κάπως αδέξια αγκαλιά, οπότε δεν τη φίλησα.
Τώρα αναρωτιέμαι πόσο από αυτό που ένιωσα ήρθε από εκείνη και πόσο από το ότι ήθελα εγώ να τη φιλήσω. Πέρασα πολύ ωραία μαζί της. Το μυαλό μου, απ’ ό,τι φαίνεται, προτιμάει να ξαναπαίζει σε επανάληψη τα μόνα δευτερόλεπτα που δεν είπαμε τίποτα.
Μπορεί ένα καλό πρώτο ραντεβού να χάσει λίγη από τη σπίθα του εξαιτίας ενός φιλιού που δεν έγινε; Αν ξαναβγούμε, θα ήθελα να τη φιλήσω, αν το θέλει κι εκείνη. Πώς το ρωτάς ώστε να βγει φυσικά εκείνη τη στιγμή;
