Μετά από δυο μήνες που μιλάμε, απόψε θα βγούμε επιτέλους το πρώτο μας ραντεβού. Το κανονίσαμε πριν από μερικές εβδομάδες, οπότε είχα όλο τον χρόνο πρώτα να ενθουσιαστώ και μετά να αγχωθώ για πράγματα που δεν έχουν συμβεί καν. Όπως, ας πούμε: αν φιληθούμε, θα περιμένει να τον καλέσω σπίτι; Κι αν δεν τον καλέσω, θα νομίσει ότι δεν μου αρέσει;
Μου αρέσει. Πάρα πολύ, για να συνεννοούμαστε. Έχουμε ήδη συζητήσει τι μας αρέσει στο κρεβάτι, άρα δεν μπορώ να πω ότι μέχρι τώρα κρατούσα τη συζήτηση σε αυστηρά φιλολογικό επίπεδο. Έχω μήνες να νιώσω τέτοια έλξη για κάποιον. Είναι κούκλος και πολύ θα ήθελα να δω πού μπορεί να πάει αυτό.
Το δωμάτιό μου, δυστυχώς, βρίσκεται σε άλλη φάση. Αυτή την περίοδο λειτουργεί ως αποθήκη δεμάτων και χώρος συναρμολόγησης επίπλων. Έχει κούτες, ένα γραφείο και μια καρέκλα που δεν έχουν πάρει ακόμη την τελική τους μορφή. Αν τον φέρω, θα γνωρίσει εμένα μαζί με ένα ημιτελές έργο και τα εξαρτήματά του.
Υπάρχει και το μπάνιο. Δεν έχω όρεξη να το καθαρίσω. Αυτός είναι όλος ο λόγος, όσο κι αν θα προτιμούσα κάτι πιο μυστηριώδες. Μερικές φορές, ανάμεσα σε δύο ενήλικες που θέλουν ο ένας τον άλλον μπαίνει απλώς ένας νιπτήρας που χρειάζεται τρίψιμο.
Κοντεύουμε και οι δύο τα τριάντα κι εκείνος μένει με τους γονείς του, οπότε καταλαβαίνω γιατί το δικό μου σπίτι μπορεί να φαίνεται η προφανής επιλογή. Δεν ξέρω όμως αν στο μυαλό του αυτό έχει γίνει ήδη δεδομένο. Εγώ θα προτιμούσα να τον καλέσω κάποια άλλη φορά, όταν ο χώρος θα μπορεί να υποδεχτεί άνθρωπο χωρίς ξενάγηση στις εκκρεμότητες.
Ακόμη δεν έχουμε βγει κι εγώ σκέφτομαι πώς θα τελειώσει η βραδιά. Θέλω να τον δω απόψε, αυτό είναι σίγουρο. Το αν θα απογοητευτεί αν μείνουμε σε ένα φιλί και δεν γνωρίσει από κοντά τις κούτες μου παραμένει ανοιχτό.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




