Έχω μιλήσει με γυναίκες σε κλαμπ. Περίπου τρεις φορές, αν θυμάμαι καλά. Και τις τρεις με πλησίασαν εκείνες, οπότε η μέχρι τώρα στρατηγική μου βασίζεται αρκετά στο να αναλάβει κάποια άλλη την αρχή.
Βολικό σύστημα. Απλώς δεν έχει και μεγάλη συχνότητα δρομολογίων.
Θεωρώ ότι είμαι σχετικά εμφανίσιμος. Έχω και φωτογραφίες στις παλιότερες αναρτήσεις μου, αν θέλει κανείς να εξετάσει τον ισχυρισμό. Το ότι νιώθω αρκετά καλά με την εμφάνισή μου, πάντως, δεν με έχει βοηθήσει να πάω μέχρι μια γυναίκα και να της πω δυο κουβέντες.
Εκεί ακριβώς με πιάνει ο φόβος. Στη θεωρία, το να ανοίξεις μια συζήτηση ακούγεται απλό. Ο κόσμος το κάνει συνέχεια. Όταν όμως βρίσκομαι στο κλαμπ και σκέφτομαι να πλησιάσω κάποια, τα λίγα μέτρα ανάμεσά μας ξαφνικά μοιάζουν να χρειάζονται ολόκληρο σχέδιο προσέγγισης. Το απλό «πάω να πω ένα γεια» παύει να μου φαίνεται και τόσο απλό.
Από τις λίγες κουβέντες που έχω κάνει, ξέρω τουλάχιστον ότι μπορώ να μιλήσω όταν γίνει η αρχή. Απλώς περιμένω από εκείνη να ανοίξει την πόρτα, να την κρατήσει και, κατά προτίμηση, να μου κάνει και νόημα να περάσω. Κάπως έτσι έχω συνηθίσει να λειτουργεί το πράγμα, χωρίς να έχω βρει πώς θα κάνω εγώ το πρώτο βήμα.
Δεν έχω κάποια ιστορία όπου τελικά μάζεψα το θάρρος μου, είπα μια καταπληκτική πρώτη ατάκα και όλα κύλησαν ωραία. Μέχρι στιγμής, η ιστορία είναι ότι αγχώνομαι πολύ για να πλησιάσω μόνος μου. Οι τρεις φορές που με πλησίασαν γυναίκες είναι όλο κι όλο το δείγμα που διαθέτω.
Αυτό προσπαθώ να καταλάβω: πώς ξεκινάς κουβέντα με μια γυναίκα σε κλαμπ όταν έχεις συνηθίσει να σε πλησιάζουν; Πώς λες εκείνο το πρώτο, απλό γεια, με ευγένεια, χωρίς να σου φαίνεται τεράστιο βήμα;
Θα ήθελα να συνεισφέρω κι εγώ κάτι στη διαδικασία, πέρα από το να βρίσκομαι σε σημείο όπου μπορούν να με εντοπίσουν.
