Δεν έχω βγει ποτέ ραντεβού ούτε έχω κάνει σχέση. Αυτό σημαίνει ότι μπορώ να καταλάβω μια χαρά πότε μου αρέσει ένας άντρας και μετά να μην έχω την παραμικρή ιδέα τι να κάνω με αυτή την πληροφορία.
Μέχρι τώρα προτιμώ να τον θαυμάζω από μακριά. Είναι διακριτικό, δεν χρειάζεται να συστηθώ και έχει σταθερά αποτελέσματα: δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα.
Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον όπου δεν ήταν ακριβώς απαγορευμένο να πλησιάζει μια γυναίκα έναν άντρα. Απλώς δεν ήταν και κάτι που ενθαρρυνόταν ανοιχτά. Εγώ τουλάχιστον είχα μάθει να συνδέω την πρώτη κίνηση με λίγη ντροπή, σαν να έπρεπε σχεδόν να ζητήσω συγγνώμη επειδή έδειξα ενδιαφέρον.
Τώρα που έχω μεγαλώσει, καταλαβαίνω πόσο με έχει επηρεάσει αυτό. Θέλω να μιλήσω σε κάποιον, αλλά πριν ανοίξω το στόμα μου αρχίζω να σκέφτομαι πώς θα του φανεί. Θα νιώσει άβολα; Θα θεωρήσει παράξενο που τον πλησιάζει μια γυναίκα με την οποία δεν έχει ξαναμιλήσει, απλώς επειδή της φάνηκε γοητευτικός;
Δεν έχω ούτε συγκεκριμένο τύπο άντρα που μου αρέσει, μήπως έβρισκα κάποιο κοινό στοιχείο και ένιωθα λίγο πιο προετοιμασμένη. Μερικές φορές μου αρέσει κάποιος, και μέχρι εκεί φτάνουν οι πληροφορίες μου. Δυστυχώς, η έλξη δεν συνοδεύεται από έτοιμη πρώτη ατάκα.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς φαίνεται όλο αυτό από την άλλη πλευρά. Αν ερχόταν να σας μιλήσει μια γυναίκα που δεν έχετε ξαναγνωρίσει, θα σας άρεσε; Αν καταλαβαίνατε ότι ενδιαφέρεται, θα σας βοηθούσε να πιάσετε κουβέντα ή θα σας έφερνε σε δύσκολη θέση;
Θα ήθελα επίσης να καταλάβω τι ακούγεται φυσικό στην πράξη. Κάπου ανάμεσα στο να κοιτάζω σιωπηλά από μακριά και στο να παρουσιάζω το ενδιαφέρον μου σαν επίσημη ανακοίνωση, πρέπει να υπάρχει μια απλή γνωριμία. Υποψιάζομαι ότι άλλοι άνθρωποι τα καταφέρνουν εκεί αρκετά συχνά.
Θέλω να τολμήσω λίγο παραπάνω, παρόλο που είμαι ντροπαλή και δεν έχω εμπειρία. Δεν θέλω να αποφασίζει η αμηχανία για μένα κάθε φορά που εμφανίζεται μια ευκαιρία.
Οπότε, άντρες, τι θα σας έκανε να νιώσετε άνετα σε μια τέτοια πρώτη κουβέντα; Αν σας πλησίαζα επειδή μου φανήκατε ελκυστικοί, πώς θα θέλατε να ξεκινήσω;
