Με το αγόρι μου έχουμε συμφωνήσει ότι θέλουμε να εξερευνήσουμε μια σχέση κυριαρχίας και υποταγής, με εμένα στον υποτακτικό ρόλο. Εγώ είμαι είκοσι δύο κι εκείνος είκοσι πέντε. Το έχουμε συζητήσει και το θέλουμε και οι δύο, αλλά τώρα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη.
Δεν είχα νιώσει ποτέ αρκετή ασφάλεια με κάποιον ώστε να ζητήσω κάτι τέτοιο. Μαζί του νιώθω. Τον εμπιστεύομαι, κι αυτή η εμπιστοσύνη με βοήθησε να μιλήσω για μια επιθυμία που είχα καιρό, χωρίς να ξέρω πώς να τη μοιραστώ.
Κάποια πράγματα που με ελκύουν μπορώ να τα περιγράψω. Μου αρέσει το παιχνιδιάρικο πείραγμα, να προκαλώ λίγο τον άλλον — αυτό που λένε «brat». Με ενδιαφέρουν επίσης τα δεσίματα με σχοινί και τα υποτιμητικά λόγια, πάντα με συναίνεση. Το ότι μπορώ πλέον να τα κατονομάσω με βοηθάει να του εξηγήσω τι έχω στο μυαλό μου όταν μιλάω για υποταγή. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμα πολλά που δυσκολεύομαι να εκφράσω ή δεν ξέρω πώς θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μεταξύ μας.
Εκείνος δεν γνωρίζει πολλά για το BDSM. Δεν περιμένω να έχει ξαφνικά όλες τις απαντήσεις επειδή συμφωνήσαμε να αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο. Μαζί το ψάχνουμε, και θέλω να έχει κι εκείνος χώρο να ανακαλύψει τι του αρέσει.
Αυτό είναι ένα από τα σημεία που με μπερδεύουν. Μπορώ να του πω τι με ενδιαφέρει, αλλά δεν θέλω όλο αυτό να καταλήξει σε μια λίστα με πράγματα που του ζητάω να κάνει. Θέλω να μάθω τι τραβάει τον ίδιο, με τι νιώθει άνετα και τι θα ήθελε να εξερευνήσουμε.
Έχουμε ήδη συμφωνήσει να χρησιμοποιούμε το σύστημα πράσινο, κίτρινο και κόκκινο ως λέξεις ασφαλείας. Αυτό είναι ένα συγκεκριμένο βήμα που κάναμε. Από εκεί και πέρα, όμως, νιώθουμε και οι δύο λίγο χαμένοι.
Για μένα έχει μεγάλη σημασία ότι κατάφερα να το ζητήσω κι εκείνος μου είπε ότι ενδιαφέρεται. Απλώς δεν έχουμε βρει ακόμα την αρχή. Πώς κάνουν δύο άνθρωποι που εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον το πρώτο βήμα σε κάτι που δεν έχουν ξαναζήσει μαζί;
