Μου αρέσει μια κοπέλα στη σχολή. Μιλάμε στην ομαδική συνομιλία, μιλάμε κι όταν βρισκόμαστε όλοι μαζί. Έχουμε επιβεβαιώσει, δηλαδή, ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε παρουσία μαρτύρων.
Αυτό που δεν έχουμε κάνει είναι να μιλήσουμε οι δυο μας. Ούτε προσωπικό μήνυμα ούτε κάποια κουβέντα χωρίς την υπόλοιπη παρέα. Κι αυτό μου φαίνεται ένα αρκετά βασικό κενό, από τη στιγμή που αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να προκύψει κάτι μεταξύ μας.
Στην παρέα είναι εύκολα τα πράγματα. Κάποιος ανοίγει ένα θέμα, λέει κάτι, κι εγώ βρίσκω την ευκαιρία να συμμετάσχω. Δεν χρειάζεται να κάνω ιδιαίτερη είσοδο. Για να της στείλω προσωπικά, πάλι, πρέπει να πάρω τη μεγάλη απόφαση να πατήσω το όνομά της. Προφανώς εκεί δυσκολεύει η διαδικασία.
Σκέφτομαι ότι, αν μιλούσαμε περισσότερο, ίσως γνωριζόμασταν καλύτερα και βλέπαμε αν υπάρχει κάτι. Μέχρι τώρα, όμως, δεν έχω αφήσει και πολύ χώρο να συμβεί αυτό έξω από την ομάδα. Εμένα μου αρέσει. Για εκείνη δεν ξέρω αν υπάρχει αντίστοιχο ενδιαφέρον.
Οπότε προσπαθώ να βρω πώς να ξεκινήσω μια απλή, προσωπική κουβέντα. Χωρίς μεγάλη δήλωση ή ιδιαίτερη αφορμή. Ιδανικά, με ένα μήνυμα που δεν θα προδίδει πόση ώρα έχω ξοδέψει σκεπτόμενος πώς να της στείλω ένα μήνυμα.
