Είμαστε μαζί με το αγόρι μου έναν μήνα και περνάμε σχεδόν κάθε μέρα παρέα. Υπάρχει πολλή έλξη μεταξύ μας, πράγμα υπέροχο. Μόνο που έτσι γνώρισε πολύ νωρίς κι εκείνη την εκδοχή μου που μόλις έχει ανοίξει τα μάτια της και δεν έχει προλάβει να πλησιάσει οδοντόβουρτσα.
Δεν ξέρω πώς συνηθίζει κανείς αυτό το κομμάτι. Στην αρχή γνωρίζεις τον άλλον έχοντας ετοιμαστεί, έχοντας φροντίσει λίγο τον εαυτό σου. Και μετά έρχεται ένα πρωί που ξυπνάς δίπλα του και πρέπει απλώς να υπάρχεις όπως είσαι, με όλα τα φυσιολογικά που μέχρι χθες προτιμούσες να μένουν εκτός γνωριμίας.
Με ενοχλεί η πρωινή αναπνοή. Με αγχώνουν και οι μυρωδιές του σώματος, κι όλα εκείνα τα μικρά, αναπόφευκτα πράγματα που συνοδεύουν τη σωματική οικειότητα. Ξέρω ότι έτσι είναι οι άνθρωποι. Απλώς θα προτιμούσα αυτή η γνώση να παραμένει θεωρητική και να μη χρειάζεται να προσφέρω προσωπικά παραδείγματα.
Όταν όμως είσαι με κάποιον τόσο συχνά, δεν γίνεται να εμφανίζεσαι συνεχώς φρεσκοπλυμένος και περιποιημένος. Κάποια στιγμή θα σε δει όπως ξυπνάς. Απ’ ό,τι φαίνεται, αυτή η στιγμή μπορεί να έρθει προτού κλείσετε καν μήνα.
Εκείνος πάντως δείχνει άνετος. Δεν έχει πει κάτι που να δείχνει ότι ενοχλείται. Με φιλάει το πρωί, ακόμη κι όταν η αναπνοή μου δεν είναι στα καλύτερά της, και γενικά δεν φαίνεται να τον απασχολούν όσα εμένα με κάνουν να μαζεύομαι. Αν κρίνω από τη συμπεριφορά του, δεν υπάρχει κανένα παράπονο.
Εγώ όμως δυσκολεύομαι. Φοβάμαι μήπως κάτι που τώρα του φαίνεται ασήμαντο αρχίσει αργότερα να του μειώνει την έλξη. Μου αρέσει να είμαστε κοντά και δεν θέλω να περνάω αυτές τις στιγμές ελέγχοντας αν μυρίζω ή αν έπρεπε να είχα πλύνει νωρίτερα τα δόντια μου. Η δική του άνεση μαζί μου δεν έχει γίνει ακόμη δική μου.
Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς το βιώνουν οι άντρες και αν αυτά τα καθημερινά πράγματα μπορούν να αλλάξουν το πόσο σε θέλουν. Εκείνος εξακολουθεί να με φιλάει το πρωί. Εγώ εξακολουθώ να σκέφτομαι ότι είναι πρωί.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




