Με τον πρώην μου ήμασταν μαζί περίπου ενάμιση χρόνο. Πάντα βάζω το «περίπου», γιατί δεν μπορώ να πω πότε χωρίσαμε. Δεν κάναμε ποτέ εκείνη τη συζήτηση. Απλώς εξαφανίστηκε.
Τώρα που κοιτάζω πίσω, βλέπω πράγματα που όσο ήμασταν μαζί δεν ήθελα να παραδεχτώ. Δεν νομίζω ότι με αγαπούσε όπως πίστευα. Νιώθω πως μου πήρε χρόνο που δεν είχα την πολυτέλεια να χάσω και μετά με άφησε να καταλάβω μόνη μου ότι είχε τελειώσει.
Γύρω στον πρώτο χρόνο άρχισα να υποψιάζομαι ότι με απατούσε. Η υποψία έμεινε μέχρι τη στιγμή που χάθηκε, χωρίς να πάρω ποτέ μια ξεκάθαρη απάντηση για το τι συνέβαινε. Τώρα, απ’ ό,τι βλέπω στο Facebook, έχει καινούργια κοπέλα.
Θέλω να της μιλήσω. Να της πω πώς ήταν η σχέση μαζί του για μένα, όσα θα ήθελα να μου είχε πει κάποια στην αρχή, τότε που νόμιζα ότι ήξερα τι άνθρωπο είχα απέναντί μου.
Μπορεί να είναι η γυναίκα που υποψιαζόμουν ότι έβλεπε όσο ήμασταν μαζί. Μπορεί και να μην έχει καμία σχέση. Δεν πιστεύω ότι μου είχε πει το πραγματικό όνομα εκείνης της γυναίκας, οπότε ούτε αυτό μπορώ να το συνδέσω με σιγουριά.
Η νέα του σύντροφος είναι μεγαλύτερή μου, μάλλον γύρω στα 50. Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και τον δικό της χρόνο. Θεωρώ τον εαυτό μου φεμινίστρια, άνθρωπο που στηρίζει άλλες γυναίκες. Με δυσκολεύει να τη βλέπω εκεί και να αναρωτιέμαι αν, μένοντας σιωπηλή, της στερώ κάτι που εγώ θα ήθελα να ξέρω.
Από την άλλη, μπορώ εύκολα να φανταστώ το μήνυμά μου να φτάνει σε εκείνον και να παρουσιάζεται σαν ξέσπασμα μιας «τρελής» πρώην. Δεν θέλω η επικοινωνία μαζί της να γίνει αφορμή να με μπλέξει πάλι σε ιστορίες. Και για την απιστία δεν έχω αποδείξεις. Μπορώ να μιλήσω για τις υποψίες μου και για όσα έκανε σε μένα, μέχρι εκεί.
Δεν της έχω στείλει. Η επιθυμία να της πω όσα έζησα παραμένει, μαζί με τον φόβο για το τι μπορεί να ακολουθήσει. Κι όλο επιστρέφω στην ίδια ερώτηση: αν ήσουν εσύ η γυναίκα σε αυτή την καινούργια σχέση, θα ήθελες να ακούσεις τι έχω να πω;
