Με τον αρραβωνιαστικό μου είχαμε εξερευνήσει και παλιότερα την κυριαρχία και την υποταγή. Συνήθως όμως νιώθαμε ότι μαθαίναμε μαζί. Υπήρχε αγάπη, περιέργεια και διάθεση, απλώς μερικές φορές ψάχναμε και οι δύο ταυτόχρονα ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα.
Είμαι 28 και η σχέση μας είναι ανοιχτή εδώ και καιρό. Πριν από λίγους μήνες ξαναβρέθηκα με έναν άντρα 44 ετών που γνώριζα από χρόνια. Η χημεία φάνηκε πολύ γρήγορα. Αφού βλεπόμασταν για κάνα δυο μήνες, έμεινε μαζί μας έναν ολόκληρο μήνα.
Η εμπειρία του φαινόταν κυρίως στη σιγουριά του. Ήταν ξεκάθαρος σε όσα ήθελε, χωρίς να ψάχνει πώς να σταθεί στον ρόλο ή να διστάζει στην πορεία. Και όλο αυτό συνεχιζόταν έξω από την κρεβατοκάμαρα, με εκείνον να έχει μεγάλο έλεγχο και να βάζει αυστηρούς περιορισμούς στον αρραβωνιαστικό μου. Για εκείνον ήταν κάτι ευρύτερο από έναν ρόλο που αναλάμβανε για ένα βράδυ.
Η δική μου ανταπόκριση ήρθε πιο φυσικά απ’ όσο περίμενα. Δεν χρειαζόταν να προσπαθώ να μπω στο κατάλληλο κλίμα ή να πείθω τον εαυτό μου να αφεθεί. Η ήρεμη σιγουριά του έβγαζε αβίαστα κάτι που ως τότε ήθελε περισσότερη προσπάθεια.
Το παρατήρησε και ο αρραβωνιαστικός μου. Η εμπειρία τον ενθουσίασε, αλλά παράλληλα τον τάραξε λίγο. Συνέβησαν και τα δύο, και δεν θέλω να κρατάω μόνο το ευχάριστο κομμάτι επειδή έτσι συζητιέται πιο εύκολα.
Εξακολουθούμε να θέλουμε να παντρευτούμε και η σχέση μας παραμένει ανοιχτή. Τον αγαπώ όπως είναι. Και οι δύο έχουμε φυσική κλίση προς την υποταγή· δεν περιμένω να αλλάξει χαρακτήρα ούτε ψάχνω κάποιον να πάρει τη θέση του.
Από αυτή την εμπειρία, όμως, κατάλαβα ότι μια πιο έντονη κυριαρχική παρουσία έχει σημασία για μένα. Δυσκολεύομαι να το πω, γιατί φοβάμαι πως θα ακούσει μια σύγκριση, ενώ εγώ προσπαθώ να του εξηγήσω κάτι που έμαθα για τον εαυτό μου.
Του αρέσει η ταπείνωση μέσα σε αυτή τη δυναμική, κι αυτό με δυσκολεύει περισσότερο να καταλάβω πού είναι το όριο. Πώς μιλάω ειλικρινά για όσα μου άρεσαν χωρίς να τον πληγώσω πραγματικά; Και πώς συνεχίζουμε να εξερευνούμε κάτι που μας αγγίζει και τους δύο, προστατεύοντας τον γάμο που ακόμα θέλουμε;
