Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που χωρίσαμε και έχω ακόμα τα πράγματά του στο σπίτι. Δεν έχω ακούσει νέα του, ούτε μου έχει επιστρέψει τα λίγα δικά μου που είχαν μείνει σε εκείνον. Κάπως έτσι, η σχέση τελείωσε, αλλά τα πράγματα έμειναν στη μέση.
Ήμασταν μαζί έναν χρόνο και, για το μεγαλύτερο διάστημα, πίστευα ότι τα πηγαίναμε αρκετά καλά. Τα δώρα του ήταν λίγο περίεργα: συνήθως πράγματα που άρεσαν στον ίδιο και δεν είχαν ιδιαίτερη σχέση με μένα. Τότε τα έβλεπα σαν δώρα από έναν άνθρωπο που αγαπούσα. Τώρα είναι κι αυτά αντικείμενα που δεν ξέρω τι να τα κάνω.
Χωρίσαμε αφού κοίταξα την τοποθεσία του στις πέντε το πρωί και είδα ότι βρισκόταν σε ξένο σπίτι. Παραδέχτηκε σχεδόν αμέσως ότι είχε αρχίσει να αμφιβάλλει για τη σχέση μας. Δεν μπορούσε να ζήσει με τα σκυλιά μου. Δεν έβλεπε κοινό μέλλον.
Και είχε κοιμηθεί με άλλο άτομο.
Φυσικά και θύμωσα. Είχαμε περάσει έναν χρόνο μαζί κι εγώ μάθαινα τις αμφιβολίες του αφού εκείνος είχε ήδη κάνει ό,τι έκανε. Υπήρχε, απ’ ό,τι φαίνεται, μια ολόκληρη συζήτηση για το μέλλον μας που δεν είχε μπει στον κόπο να κάνει μαζί μου.
Παρόλα αυτά, δεν έβλεπα νόημα να παλεύω για κάτι που είχε ήδη τελειώσει. Δεν θα τον έπειθα με επιχειρήματα να θέλει μια ζωή μαζί μου και με τα σκυλιά μου. Το δεχτήκαμε λοιπόν ως τέλος.
Από τότε δεν έχουμε επικοινωνήσει καθόλου. Τα πράγματά του όμως παραμένουν εδώ και θέλω να φύγουν. Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο είναι να αποφασίσω πώς.
Δένομαι με τα πράγματα, καμιά φορά περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα. Το να πετάξω τα δικά του στα σκουπίδια μού φαίνεται σκληρό, ακόμα και τώρα. Και με εκνευρίζει που το αισθάνομαι έτσι, ενώ εκείνος δεν έχει φροντίσει να μου επιστρέψει τα δικά μου. Αν πάλι του τα στείλω, θα πρέπει να ασχοληθώ ξανά μαζί του, έστω και έμμεσα.
Δεν θέλω να συνεχίσω να φυλάω όσα άφησε πίσω του από μια σχέση για την οποία είχε ήδη αποφασίσει. Αλλά ούτε μου πάει η καρδιά να τα πετάξω. Του τα στέλνω ή τα αφήνω να έρθει να τα κανονίσει ο ίδιος;
