Μια πρόσφατη κουβέντα με φίλους μού θύμισε κάτι που είχε γίνει πριν από χρόνια με την πρώην μου. Κάποτε με είχε ρωτήσει αν θα ήθελα να βρεθούμε ερωτικά με τρίτο άτομο. Της είχα απαντήσει όχι, και μάλιστα πολύ ξεκάθαρα. Δεν πίστευα ότι είχα αφήσει περιθώριο για άλλη ερμηνεία.
Μερικούς μήνες αργότερα, όμως, με ξαναρώτησε.
Αυτό με ενόχλησε περισσότερο από την αρχική ερώτηση. Την πρώτη φορά έφερνε στην κουβέντα κάτι που δεν είχαμε συζητήσει. Τη δεύτερη θεωρούσα ότι ήξερε ήδη πώς ένιωθα. Όταν το ξανάκουσα, αναρωτήθηκα μήπως είχε πάρει το όχι μου ως «όχι προς το παρόν» κι όχι ως σταθερό όριο.
Της εξήγησα ότι δεν είχε σημασία ποιο θα ήταν το τρίτο άτομο. Δεν υπήρχε κάποιος συνδυασμός που θα με έκανε να ενδιαφερθώ. Με είχε πειράξει που ξανακάναμε την ίδια συζήτηση και της το είπα.
Δεν ξέρω ακριβώς τι είχε στο μυαλό της όταν ρώτησε δεύτερη φορά. Ξέρω όμως ότι άλλαξε το πώς ένιωθα μέσα στη σχέση. Τότε είχα σκεφτεί ακόμη και να χωρίσω γι’ αυτό, παρόλο που τελικά χωρίσαμε για άλλους λόγους. Δεν θέλω τώρα να παρουσιάσω αυτό το περιστατικό σαν την αιτία του χωρισμού μας. Για μένα, πάντως, είχε βάρος.
Πλέον αναρωτιέμαι αν πρέπει να το ξεκαθαρίζω πολύ νωρίτερα όταν γνωρίζω κάποια. Και εννοώ γενικά το θέμα της μη μονογαμίας, όχι μόνο το να συμμετέχει τρίτο άτομο. Εγώ θέλω μονογαμική σχέση. Δεν περιμένω να βρεθεί η κατάλληλη γυναίκα που θα με πείσει να θελήσω κάτι άλλο.
Μου φαίνεται λίγο άβολο να αναφέρω ένα τόσο συγκεκριμένο όριο πριν προτείνει κανείς οτιδήποτε σχετικό. Δεν θέλω μια κουβέντα στην αρχή μιας γνωριμίας να ακούγεται σαν να συνεχίζω έναν παλιό καβγά με την πρώην μου. Από την άλλη, θα προτιμούσα να ξέρω αν θέλουμε το ίδιο είδος σχέσης προτού δεθούμε πολύ.
Εκεί με άφησε η κουβέντα με τους φίλους μου: πόσο νωρίς το λέω; Θέλω η επόμενη σύντροφός μου να ακούσει μια ξεκάθαρη απάντηση και να νιώθω ότι καταλαβαίνουμε και οι δύο το ίδιο πράγμα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




