Γνώρισα έναν τύπο σε ένα μπαρ και την επόμενη μέρα πήγα στο τροχόσπιτό του και κάναμε σεξ. Απλά πράγματα: μου άρεσε, περάσαμε ωραία και δεν αναρωτήθηκα σε ποιον ανήκε το τροχόσπιτο. Όπως αποδείχτηκε, θα είχε κι αυτό τη σημασία του.
Λίγες μέρες μετά, μου έστειλε να ξαναπάω. Ήθελα, αλλά είχε τόση λάσπη στον δρόμο που δεν μπορούσα να φτάσω με το αυτοκίνητό μου. Να τον ξαναδώ ήθελα, όχι να μάθω αν το αμάξι μου έχει κρυφό ταλέντο στις εκτός δρόμου διαδρομές.
Κανόνισε λοιπόν να με πάρει ένας φίλος του. Το θέμα της μετακίνησης λύθηκε, κι εγώ νόμιζα πως αυτή ήταν όλη η συνεννόηση. Ο φίλος θα με πήγαινε εκεί και θα περνούσα πάλι λίγο χρόνο με τον τύπο από το μπαρ.
Μόλις έφτασα, εκείνος με τράβηξε στην κρεβατοκάμαρα και καταλήξαμε ξανά στο κρεβάτι. Μέχρι εκεί, η δεύτερη επίσκεψη πήγαινε λίγο πολύ όπως την περίμενα.
Μετά έφυγε.
Κάπου εκεί έμαθα ότι το τροχόσπιτο δεν ήταν δικό του. Ανήκε στον φίλο που είχε έρθει να με πάρει. Είχα πάει λοιπόν δύο φορές στο ίδιο τροχόσπιτο, με απόλυτη σιγουριά για το ποιανού ήταν και απολύτως λάθος πληροφορίες.
Αφού έφυγε ο πρώτος, έμεινα να κάνω παρέα με τον φίλο του. Ήταν πολύ ωραίος, κάτι που απέκτησε μεγαλύτερο ενδιαφέρον τώρα που καθόμασταν και μιλούσαμε. Ταιριάξαμε, υπήρχε χημεία και τελικά κάναμε κι εμείς σεξ.
Και, για να πω την αλήθεια, ήταν πολύ καλύτερα απ’ ό,τι με τον πρώτο. Δεν περίμενα ότι μια κουβέντα για τις λάσπες στον δρόμο θα με έφερνε να κάνω τέτοια σύγκριση, αλλά να που έγινε κι αυτό.
Τώρα μάλλον θα ξαναπάω για να δω τον φίλο. Ευχαρίστως πάντως θα ξαναβρισκόμουν και με τους δύο, αφού πέρασα καλά και με τον καθένα. Απλώς ο ένας μου έδωσε έναν λίγο καλύτερο λόγο να επιστρέψω.
Τουλάχιστον την επόμενη φορά θα ξέρω ποιανού είναι το τροχόσπιτο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




