Με τον άντρα μου είμαστε παντρεμένοι τρία χρόνια. Η πεθερά μου εξακολουθεί να με λέει «η κοπέλα του». Απ’ ό,τι φαίνεται, η προαγωγή μου σε σύζυγο έχει κολλήσει κάπου στα διαδικαστικά.
Δεν ζητάω κανέναν βαρύγδουπο τίτλο. Το «γυναίκα του» μια χαρά είναι. Σύντομο, κατανοητό και περιγράφει αυτό που έχουμε ήδη συμφωνήσει μεταξύ μας και επισήμως.
Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι επαναλαμβάνεται. Να της ξεφύγει μια φορά, το καταλαβαίνω. Αλλά ύστερα από τρία χρόνια, κάθε φορά που ακούω πάλι «η κοπέλα του», αναρωτιέμαι αν πρέπει να τη διορθώσω, να το προσπεράσω ή να περιμένω να συμπληρώσουμε κάποια δοκιμαστική περίοδο γάμου που δεν μας έχει ανακοινωθεί.
Δεν ξέρω γιατί το κάνει. Μπορεί να είναι συνήθεια. Μπορεί να υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος, αλλά δεν μπορώ να βγάλω ασφαλές συμπέρασμα για τις προθέσεις της από μία λέξη, όσο επίμονα κι αν την επαναλαμβάνει.
Αυτό που θέλω είναι να τη διορθώνει ο άντρας μου όταν συμβαίνει μπροστά σε άλλους. Ένα απλό «η γυναίκα μου» μου αρκεί. Δεν χρειάζεται ανακοίνωση, οικογενειακό συμβούλιο ή να κυκλοφορούμε με το πιστοποιητικό γάμου στην τσέπη.
Αναρωτιέμαι όμως αν είναι παράλογο να του ζητήσω να το κάνει εκείνη τη στιγμή, μπροστά στον κόσμο. Δεν θέλω να γίνεται σκηνή κάθε φορά που μας συστήνει κάπου. Απλώς θα ήθελα όσοι άκουσαν το λάθος να ακούσουν και τη διόρθωση.
Τρία χρόνια είμαι γυναίκα του. Είναι υπερβολικό να του ζητάω να το λέει κιόλας;
