Χθες το βράδυ το αγόρι μου μού είπε ότι δεν βλέπει πια μέλλον για εμάς. Είμαστε μαζί πεντέμισι χρόνια. Ακόμα προσπαθώ να χωρέσω αυτά τα δύο στην ίδια σκέψη.
Είμαστε και οι δύο 24. Τα φτιάξαμε στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, μεγαλώσαμε μαζί και τώρα σπουδάζουμε και οι δύο νομική. Είναι ο καλύτερός μου φίλος. Ο άνθρωπος που ένιωθα ότι με καταλαβαίνει χωρίς να χρειάζεται να εξηγώ τα πάντα.
Οι γονείς του δεν ξέρουν ότι είμαστε μαζί. Είναι Ινδοί και θρησκευόμενοι· εγώ δεν έχω ούτε την ίδια καταγωγή ούτε θρησκευτικές πεποιθήσεις, και εκείνος θεωρεί πως δεν θα ενέκριναν τη σχέση μας. Ούτε ο ίδιος πιστεύει πια, αλλά δεν τους το έχει πει. Υπάρχουν ολόκληρα κομμάτια της ζωής του που αγνοούν, και η σχέση μας έπρεπε πάντα να χωράει μέσα σε αυτή τη μυστικότητα.
Μου λέει ότι θα ένιωθε το ίδιο ακόμα κι αν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με τους γονείς του. Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να είναι τόσο σίγουρος. Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, θα είχαμε ζήσει κι εμείς διαφορετικά. Θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε ελεύθερα, να πηγαίνουμε ταξίδια, να μείνουμε μαζί. Να κάνουμε όλα εκείνα τα συνηθισμένα βήματα που σε βοηθούν να δεις πώς θα ήταν μια κοινή ζωή.
Εμένα μου φαίνεται χαμένος και δυστυχισμένος. Σκέφτομαι συνέχεια πως πετάει κάτι καλό επειδή δυσκολεύεται να υπερασπιστεί τη ζωή που έχει επιλέξει. Αλλά αυτή είναι η δική μου ματιά. Εκείνος είναι που λέει ότι δεν βλέπει πια μέλλον.
Μου είπε ότι το ένιωθε εδώ και δύο εβδομάδες και περίμενε να περάσει ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή μου για να μου μιλήσει. Αυτό πονάει με έναν ξεχωριστό τρόπο. Εκείνες τις δύο εβδομάδες ήμασταν ακόμα κοντά, υπήρχε τρυφερότητα και ερωτική επαφή. Εγώ νόμιζα ότι συνεχίζαμε τη σχέση μας, ενώ εκείνος περίμενε να κάνει αυτή την κουβέντα.
Τώρα έχω τη νομική και όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις που πρέπει να προλαβαίνω, ενώ μετά βίας καταλαβαίνω τι έγινε χθες. Νιώθω σαν να χάθηκε ξαφνικά το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.
Και ο άνθρωπος στον οποίο θέλω να στραφώ είναι εκείνος. Θέλω την παρηγοριά του καλύτερού μου φίλου, την αίσθηση ότι με ξέρει και ότι κάπως όλα θα πάνε καλά. Είναι ακόμα ο άνθρωπος που θέλω δίπλα μου, κι ας είναι ο ίδιος που μου λέει ότι ίσως φύγει.
Δεν ξέρω αν έχουμε τελειώσει οριστικά. Δεν ξέρω πώς να αρχίσω να προχωράω, όταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο θέλω να πω ότι τον χάνω είναι ο ίδιος.
