Έχω βγει πέντε ραντεβού με έναν άντρα που γνώρισα στο Hinge και με κάλεσε να περάσω μαζί του το Friendsgiving, το τραπέζι που κάνουν με φίλους για την Ημέρα των Ευχαριστιών. Εγώ είμαι 35, εκείνος 39 και, όπως φαίνεται, φτάσαμε στο στάδιο όπου θα μάθουν κι άλλοι άνθρωποι το όνομά μου.
Τα ραντεβού μας έχουν πάει καλά. Μία φορά περάσαμε ολόκληρη τη μέρα εκτός πόλης, έχουμε κοιμηθεί και μερικές φορές μαζί, και μου αρέσει. Το λέω γιατί ο δισταγμός μου με την πρόσκληση μπορεί να ακουστεί σαν να ψάχνω αφορμή να φύγω. Εγώ απλώς προσπαθώ να καταλάβω πόσο γρήγορα προχωράμε.
Μου έχει ήδη ζητήσει να βγαίνουμε αποκλειστικά μεταξύ μας. Μου φάνηκε κάπως νωρίς, αλλά συμφώνησα. Δεν μιλάω με κάποιον άλλον και θέλω να συνεχίσω να τον βλέπω, οπότε η απάντησή μου έβγαζε νόημα. Ο χρόνος που διάλεξε να το συζητήσουμε με αιφνιδίασε λίγο.
Και χθες ήρθε η πρόσκληση στο τραπέζι με τους φίλους του. Εκεί κόλλησα. Μέχρι τώρα γνωριζόμαστε οι δυο μας. Το να βρεθώ ξαφνικά με ανθρώπους που τον ξέρουν ήδη, πιθανότατα όλους μαζί, μου φαίνεται διαφορετικό βήμα. Θα πρέπει να γνωρίζω κόσμο και να φέρομαι φυσιολογικά πάνω από ένα γιορτινό πιάτο. Αρκετές υποχρεώσεις για ένα βράδυ.
Το θέμα είναι ότι δεν έχω άλλα σχέδια για την Ημέρα των Ευχαριστιών. Δεν έχω οικογένεια ή στενούς φίλους στις ΗΠΑ, οπότε δεν με περιμένει κάποιο άλλο τραπέζι. Μου αρέσει η ιδέα να περάσω τη γιορτή με παρέα. Παρ’ όλα αυτά, δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να εμφανιστώ ως η γυναίκα με την οποία βγαίνει.
Ήμουν παντρεμένη πολλά χρόνια και άρχισα πάλι να βγαίνω ραντεβού μόλις φέτος. Δεν έχω πρόσφατες εμπειρίες για να συγκρίνω. Ίσως τα πέντε ραντεβού, η αποκλειστικότητα και μια γιορτινή πρόσκληση να είναι μια συνηθισμένη εξέλιξη. Ίσως απλώς θέλει να με συμπεριλάβει.
Οπότε παραμένω με την πρόσκληση μπροστά μου. Ο άνθρωπος μου αρέσει, δεν έχω πού αλλού να πάω εκείνη τη μέρα και δεν είμαι σίγουρη ότι θέλω ακόμα να γνωρίσω τους φίλους του. Ποιος να μου έλεγε ότι το πιο δύσκολο μέχρι στιγμής θα ήταν να απαντήσω αν θα πάω για φαγητό.
