Με τον άντρα μου είμαστε μαζί πέντε χρόνια και δεν έχουμε κάνει ποτέ σεξ. Τα πρώτα τρία, όσο ήμασταν ακόμη σε σχέση, η αναμονή ήταν δική μου επιλογή. Τώρα είμαστε παντρεμένοι δύο χρόνια, θέλω αυτή την οικειότητα μαζί του και δεν ξέρω αν θα τη ζήσουμε ποτέ.
Στην αρχή της σχέσης μας εκείνος έπαιρνε πρωτοβουλίες. Εγώ πίστευα ότι ήθελα να περιμένω μέχρι τον γάμο, ενώ παράλληλα φοβόμουν τη διείσδυση. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι δεν είχα επιθυμία. Περίμενα πως θα είχαμε τον χρόνο να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλον, να νιώσουμε άνετα και να βρούμε τον τρόπο μας.
Κάποιες φίλες μού είχαν πει ότι κι εκείνες φοβούνταν στην αρχή και πως οι άντρες τους τις βοήθησαν να χαλαρώσουν. Ακούγοντάς τες, μπορούσα να φανταστώ ότι και η δική μας αρχή θα είχε υπομονή και τρυφερότητα, ακόμη κι αν υπήρχαν δυσκολίες.
Λίγους μήνες πριν από τον γάμο, όμως, μου είπε ότι δεν ένιωθε πια σεξουαλική έλξη για μένα. Ήθελε ακόμη να παντρευτούμε, αλλά τον ανησυχούσε τι θα σήμαινε αυτό για τη ζωή μας. Το συζητήσαμε. Αναρωτήθηκα αν είχε παίξει ρόλο το ότι του είχα ζητήσει να περιμένει και ήλπιζα πως, όταν θα ήμασταν παντρεμένοι, θα μας έβγαινε πιο φυσικά να έρθουμε κοντά.
Δυσκολεύομαι τώρα να συγχωρήσω τον εαυτό μου που στηρίχτηκα τόσο σε αυτή την ελπίδα. Μου είχε πει κάτι πολύ σοβαρό. Το άκουσα, αλλά δεν είχα καταλάβει πώς θα ήταν να το ζω κάθε μέρα μέσα στον γάμο μας.
Είμαι 27 χρονών και έχω πια καταλάβει πόσο μου λείπει η σεξουαλική επαφή. Είναι καλός άνθρωπος ο άντρας μου, και αυτό κάνει τον πόνο πιο δύσκολο να τον εξηγήσω. Τον νοιάζομαι, αλλά δίπλα του νιώθω ανεπιθύμητη. Και τα δύο ισχύουν ταυτόχρονα.
Μου λέει ότι έχω ωραίο σώμα. Μου λέει επίσης ότι δεν ξέρει γιατί δεν τον ελκύω. Έχει παραδεχτεί ότι βλέπει πορνό, κι αυτό με βάζει να αναρωτιέμαι αν έχει επιθυμία γενικά, αλλά όχι για μένα. Δεν ξέρω την απάντηση.
Τα βράδια νιώθω ιδιαίτερα μόνη. Η αυτοπεποίθησή μου έχει πέσει και πιάνω τον εαυτό μου να ζηλεύει ζευγάρια που φαίνεται να μοιράζονται αυτή την επαφή που θέλω κι εγώ μαζί του.
Αρχίζω να χάνω την ελπίδα μου. Δεν ξέρω αν μπορούμε να το ξεπεράσουμε ή αν πρέπει να σκεφτώ το διαζύγιο. Νοιάζομαι για τον άντρα μου. Αλλά δεν ξέρω πόσο ακόμη μπορώ να μείνω σε έναν γάμο όπου νιώθω τόσο μόνη.
