Ο τύπος με τον οποίο μιλάω επιβεβαίωσε ότι θα έρθει στο πάρτι μου την επόμενη εβδομάδα. Το ξέρω επειδή απάντησε στην ομαδική. Το προσωπικό μου μήνυμα, στο μεταξύ, παραμένει μια ωραία εκκρεμότητα για το μέλλον.
Όταν μιλάμε, δείχνει ενδιαφέρον. Ανταποκρίνεται, με πειράζει, πετάει και κανένα κομπλιμέντο. Η κουβέντα έχει ζωντάνια και δεν νιώθω ότι του παίρνω συνέντευξη ενώ εκείνος θα προτιμούσε να βρίσκεται στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας.
Μετά είναι οι χρόνοι απάντησης. Μερικές φορές απαντάει μέσα σε μία ώρα. Άλλες περνάει μια ολόκληρη μέρα ή και περισσότερο. Δεν έχω καταλάβει ακόμη ποιο πρόγραμμα επικοινωνίας έχω διαλέξει.
Χθες, ας πούμε, είχαμε μια πολύ ωραία συζήτηση. Η κουβέντα κυλούσε, υπήρχαν τα πειράγματα και τίποτα δεν έδειχνε ότι χρειαζόταν να ετοιμάσω αποχαιρετιστήριο λόγο. Σήμερα, σιωπή. Κανονικά μια μέρα χωρίς μήνυμα δεν θα γινόταν θέμα. Μόνο που εμφανίστηκε στην ομαδική για να πει ότι θα έρθει σπίτι μου την άλλη εβδομάδα.
Άρα για το πάρτι συνεννοηθήκαμε. Η απάντηση στην οικοδέσποινα προσωπικά φαίνεται πως θέλει λίγο περισσότερη επεξεργασία.
Καταλαβαίνω ότι ένα μήνυμα στην ομαδική είναι εύκολο. Λες ένα «θα έρθω» και τελείωσες. Μια προσωπική συζήτηση μπορεί να θέλει περισσότερη προσοχή, ειδικά όταν υπάρχει και φλερτ. Το καταλαβαίνω αυτό, αλλά πάλι κοιτάζω τις δύο συνομιλίες και αναρωτιέμαι τι να συμπεράνω.
Δεν περιμένω να απαντάει με ωράριο. Παρουσίες δεν παίρνω. Απλώς θα ήθελα ο ενθουσιασμός που δείχνει όταν μιλάμε να ταιριάζει κάπως περισσότερο με τα μεγάλα κενά ανάμεσα στα μηνύματα. Γιατί μέσα στη συζήτηση αισθάνομαι ότι υπάρχει ενδιαφέρον, ενώ στην αναμονή δεν ξέρω τι να σκεφτώ.
Και τώρα έχω ένα πάρτι την επόμενη εβδομάδα, έναν καλεσμένο που δήλωσε ότι θα έρθει και μια προσωπική κουβέντα που περιμένει τη συνέχειά της. Θέλω να τον δω και έχω περιέργεια πώς θα είναι από κοντά. Θα ήθελα βέβαια να έχει απαντήσει μέχρι τότε. Αν βρεθούμε ήδη στο σαλόνι μου, το «δεν είδα την οικοδέσποινα» θα είναι κάπως δύσκολο να σταθεί.
