Η πρώτη που έκανε λάικ σε μια φωτογραφία μου από το γυμναστήριο στο Instagram ήταν η κοπέλα που δεν είχα ξεπεράσει ποτέ εντελώς. Μια μικρή ειδοποίηση ήταν. Εγώ, βέβαια, της ανέθεσα αμέσως πολύ περισσότερες αρμοδιότητες.
Είμαι 21 τώρα και μου άρεσε από τότε που ήμασταν μικρότεροι. Στο λύκειο κάναμε καλή παρέα, ώσπου κάποια στιγμή της είπα πώς ένιωθα. Μου απάντησε ότι είχε αγόρι, κι αυτή ήταν η απάντησή μου. Μετά χαθήκαμε σταδιακά, μέχρι που σχεδόν δεν μου έδινε σημασία.
Έξι χρόνια αργότερα, ενώ ήμουν στο τρίτο έτος του πανεπιστημίου, άρχισε να κάνει λάικ στα στόρι μου. Και συνέχισε. Σχεδόν ό,τι ανέβαζα είχε κι ένα δικό της λάικ. Ήξερα ότι αυτό δεν ήταν δήλωση ενδιαφέροντος, αλλά μου έδωσε την αφορμή να της στείλω.
Ξαναπιάσαμε την κουβέντα και ανακαλύψαμε ότι είχαμε περισσότερα να πούμε απ’ όσα περίμενα. Είχαμε αλλάξει και οι δύο. Μιλώντας για συνήθειες και ενδιαφέροντα, βρήκαμε ότι αγαπάμε και οι δύο τα βιβλία και τη φύση. Κανείς μας δεν τρελαίνεται για κλαμπ και πάρτι. Τουλάχιστον συμφωνούμε εύκολα στο πού δεν θέλουμε να περάσουμε το βράδυ μας.
Στα μηνύματα δυσκολεύομαι περισσότερο να καταλάβω τι γίνεται. Εκείνη προτιμά το τηλέφωνο και μερικές φορές αργεί να απαντήσει. Το ξέρω αυτό. Ο εγκέφαλός μου, παρ’ όλα αυτά, πού και πού αντιμετωπίζει την καθυστέρηση σαν εξέλιξη που απαιτεί έκτακτη συνεδρίαση.
Από κοντά δεν έχω τέτοιο πρόβλημα. Η κουβέντα κυλάει, ανοίγει ενδιαφέροντα θέματα και πάντα μοιάζει να έχει κάτι να πει. Κρατάει την προσοχή μου όπως λίγοι άνθρωποι. Μου αρέσει πραγματικά να την ακούω· αυτό είναι το εύκολο κομμάτι.
Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι αν χαίρεται που ξαναβρήκε έναν φίλο ή αν νιώθει κάτι παραπάνω. Εμένα μου αρέσει ακόμα πολύ. Δεν την ξεπέρασα ποτέ εντελώς, οπότε προσπαθώ να μην εμπιστεύομαι αμέσως τη δική μου ερμηνεία. Δεν θέλω να βγάλω από μερικά λάικ ένα συμπέρασμα που εκείνη δεν υπονόησε ποτέ.
Θυμάμαι επίσης την πρώτη φορά που της μίλησα ανοιχτά. Είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι τώρα, αλλά η προοπτική ενός δεύτερου «όχι» δεν έχει γίνει πιο ευχάριστη με τα χρόνια.
Κάπως έτσι βρίσκομαι ανάμεσα στο να το αφήσω να εξελιχθεί αργά και στο να της μιλήσω κάποια στιγμή ξεκάθαρα. Πώς δίνω μια ευκαιρία σε αυτό που ίσως υπάρχει, χωρίς να μπερδέψω τη φιλικότητά της με ενδιαφέρον; Και πόσο καιρό μπορώ να αναρωτιέμαι πριν χρειαστεί απλώς να τη ρωτήσω;
