Έχω μια απορία που ακούγεται όλο και πιο αστεία όσο αραδιάζω τα στοιχεία: πώς καταλαβαίνει ένας άντρας αν οι γυναίκες τον βρίσκουν ελκυστικό; Εκτός αν μοιάζει με μοντέλο, εννοώ. Υποθέτω ότι σ’ αυτούς δίνουν κάποια ενημέρωση στην αρχή.
Αρκετά συχνά γυναίκες μού χαμογελούν και με χαιρετούν έξω. Άντρες και γυναίκες μού πιάνουν κουβέντα σε βενζινάδικα ή στην ουρά του σουπερμάρκετ. Καλό ακούγεται αυτό, αλλά μια συζήτηση περιμένοντας στο ταμείο δεν είναι και επίσημη δήλωση έλξης. Μπορεί απλώς να περνάει η ώρα μέχρι να έρθει η σειρά μας.
Οι γυναίκες με τις οποίες έχω βγει ή είχα κάτι ήταν όμορφες. Έχω και όμορφες φίλες, και μερικές με αγγίζουν στο χέρι ή στο μπράτσο όταν μιλάμε και αστειευόμαστε. Το κάνουν και γυναίκες στη δουλειά. Μπορεί όμως να είναι απλώς εκδηλωτικές. Δεν θέλω να παίρνω μια συνηθισμένη τους κίνηση και να της φορτώνω νόημα που δεν είχε ποτέ.
Μου λένε ότι έχω ωραία ενέργεια και ότι περνάνε καλά μαζί μου. Χαίρομαι όταν το ακούω. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να βρω πού τελειώνει το «είσαι ωραία παρέα» και πού αρχίζει το «μου αρέσεις εμφανισιακά». Λες και όλοι οι υπόλοιποι έχουν ένα σχεδιάγραμμα κι εγώ έλειπα όταν το μοίραζαν.
Ένα μέρος της αμφιβολίας μου έχει να κάνει με το ότι είμαι σκουρόχρωμος, με μούσι, και ζω σε μια περιοχή της χώρας όπου οι περισσότεροι είναι λευκοί. Αναρωτιέμαι πώς με βλέπουν εδώ. Επίσης, δεν είμαι ιδιαίτερα μυώδης, κάτι που προφανώς εξακολουθώ να συνυπολογίζω στην αξιολόγηση που κάνω μόνος μου.
Έπειτα είναι και οι λέξεις. Με λένε πολύ συχνότερα όμορφο παρά σέξι. Μια χαρά κομπλιμέντο είναι το «όμορφος», αλλά κάπως έχω καταφέρει μέσα στο μυαλό μου να το μετατρέψω σε αξιοπρεπή δεύτερη θέση.
Γυναίκες μού έχουν προτείνει να βγούμε. Κάποιες με έχουν κεράσει φαγητό. Δεν πέφτουν ακριβώς πάνω μου, αλλά καταλαβαίνω ότι ίσως έχω βάλει λίγο παράξενα κριτήρια για μια συνηθισμένη κοινωνική ζωή.
Οπότε να με: ακούω κομπλιμέντα, βγαίνω ραντεβού, πιάνω ωραίες κουβέντες και ακόμα αναρωτιέμαι τι θα θεωρούσα ξεκάθαρη απάντηση. Όταν μια γυναίκα με κερνάει φαγητό, πόσα ακόμα στοιχεία περιμένω;
