Είπα στο άτομο που μου αρέσει ότι με θέλει ένας άλλος, αλλά εγώ δεν ενδιαφέρομαι. Το πέταξα έτσι, εντελώς άσχετα, σαν να έδινα μια χρήσιμη ενημέρωση για την κίνηση στους δρόμους. Η πληροφορία ήταν αληθινή. Το γιατί χρειαζόταν να ακουστεί εκείνη τη στιγμή παραμένει υπό συζήτηση.
Τώρα προσπαθώ να καταλάβω γιατί το είπα. Από όλους τους ανθρώπους στους οποίους θα μπορούσα να αναφέρω ότι κάποιος με γουστάρει, διάλεξα ακριβώς εκείνον που γουστάρω εγώ. Μικρό το ακροατήριο, κάπως περίπλοκη η επιλογή.
Μπορεί βέβαια να ακούστηκε τελείως χαλαρό. Ο κόσμος λέει διάφορα στις κουβέντες του. Γίνεται να αναφέρεις ότι κάποιος ενδιαφέρεται για σένα χωρίς να έχεις οργανώσει από πίσω ολόκληρη διπλωματική αποστολή. Θα ήθελα να καταγραφεί κι αυτή η πιθανότητα.
Από την άλλη, όσο την εξετάζω, η συγκεκριμένη ατάκα αρχίζει να μου φαίνεται ύποπτη. Ήθελα να δείξω ότι έχω πέραση; Ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι ο άλλος δεν με ενδιαφέρει; Ή μήπως απλώς μιλούσα και τώρα προσπαθώ εκ των υστέρων να βρω τον σκοπό;
Δεν έχω κάποια απάντηση που να με καλύπτει. Ξέρω τι είπα και ξέρω ότι δεν ήταν απαραίτητο. Αλλά εδώ που τα λέμε, μεγάλο μέρος της καθημερινής κουβέντας δεν είναι απαραίτητο. Δεν χρειάζεται κάθε πρόταση να συνοδεύεται από φάκελο με δικαιολογητικά.
Εκεί που επιστρέφω συνέχεια είναι η διευκρίνιση: «Εμένα όμως δεν μου αρέσει». Προφανώς θεώρησα ότι το άτομο που με ενδιαφέρει χρειαζόταν και την είδηση και την επίσημη θέση μου επ’ αυτής.
Και κάπως έτσι έχω μείνει με μια μικρή απορία που έχει πιάσει δυσανάλογο χώρο στο μυαλό μου. Είπα βλακεία ή είπα απλώς κάτι άσχετο και μετά το πέρασα από εξαντλητικό έλεγχο; Η δήλωση κράτησε λίγα δευτερόλεπτα. Η εσωτερική σύσκεψη έχει τραβήξει αρκετά.
