Δεν πέρασαν ούτε δύο εβδομάδες από τότε που μπήκα στις εφαρμογές γνωριμιών και τις έβαλα σε παύση. Στα 56 μου, φαίνεται πως είχα υποτιμήσει πόση γραμματειακή υποστήριξη χρειάζεται τελικά το φλερτ.
Είχα ήδη βγει τέσσερα πρώτα ραντεβού και είχα κανονίσει ένα δεύτερο. Με περίμεναν άλλα δύο πρώτα ραντεβού, ενώ μιλούσα με ακόμη τρεις γυναίκες που μπορεί κι αυτές να ήθελαν να βρεθούμε. Καθεμία από αυτές τις γνωριμίες ήταν ευχάριστη. Όλες μαζί, όμως, άρχιζαν να χρειάζονται δικό τους ημερολόγιο.
Και πάνω που προσπαθούσα να βάλω μια σειρά, γνώρισα άλλη μία γυναίκα σε μια συνάντηση στην τράπεζα. Δεν ήξερα ότι η τράπεζα είχε μπει στον ανταγωνισμό με τις εφαρμογές, αλλά η μέθοδός της ήταν απλή: βάζεις ανθρώπους στο ίδιο δωμάτιο και τους αφήνεις να προσέξουν ο ένας τον άλλον.
Μένω στην Ολλανδία και ψάχνω γνωριμίες και πέρα από τα σύνορα, στο Βέλγιο και στη Γερμανία. Έτσι έχω περισσότερες πιθανότητες να συναντήσω κάποια που να ταιριάζουμε. Βέβαια, η ερωτική μου ζωή έχει πλέον μεγαλύτερη διεθνή παρουσία από αρκετές επιχειρήσεις που ξέρω.
Το ενδιαφέρον είναι και αμοιβαίο. Στο ποιος στέλνει πρώτος like, είμαστε περίπου μισά μισά. Έχω κάνει εγώ την πρώτη κίνηση, έχουν κάνει και γυναίκες προς εμένα. Υπήρξαν επίσης likes στα οποία δεν ανταποκρίθηκα, και αυτά ούτε που τα έχω βάλει στον λογαριασμό.
Πριν ξεκινήσω, διάβαζα διάφορα φόρουμ και εύκολα θα περίμενα τελείως διαφορετική εμπειρία. Σε κάποιες συζητήσεις, το να είσαι άντρας στις εφαρμογές παρουσιάζεται σαν να κάνεις οτοστόπ σε έρημο δρόμο. Εγώ, μέχρι στιγμής, προσπαθώ να βρω ελεύθερο απόγευμα.
Δεν ξέρω πού θα οδηγήσει όλο αυτό. Τέσσερα πρώτα ραντεβού δεν σημαίνουν ότι βρέθηκε σχέση, και το δεύτερο ραντεβού παραμένει κάτι που έχουμε κανονίσει. Αλλά η αρχή ήταν αρκετά καλή ώστε να θέλω να δώσω χρόνο στις γνωριμίες που ήδη έχω, προτού προσθέσω κι άλλες.
Οι εφαρμογές, λοιπόν, κοιμούνται προς το παρόν. Εγώ έχω ακόμη ραντεβού να πάω. Απ’ ό,τι φαίνεται, η εγγραφή ήταν το εύκολο κομμάτι.
