Ας πούμε ότι μου αρέσει πραγματικά μια γυναίκα και βλέπω άλλους άντρες να την πλησιάζουν. Τη φλερτάρουν, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή της ή της δείχνουν ξεκάθαρα το ενδιαφέρον τους. Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει μέσα μου εκείνη τη στιγμή, ειδικά αν αυτό που νιώθω για εκείνη δεν περιορίζεται στην εμφάνισή της.
Φαντάζομαι ένα πρώτο, μικρό τσίμπημα. Μέχρι να εμφανιστεί κάποιος άλλος, μπορεί να αισθάνομαι ότι έχω χρόνο να δω πού θα πάει η γνωριμία μας. Ξαφνικά έχω μπροστά μου έναν άνθρωπο που αποφάσισε να δείξει το δικό του ενδιαφέρον. Μεταξύ μας μπορεί να μην έχει αλλάξει απολύτως τίποτα, αλλά εγώ ίσως νιώσω αλλιώς μέσα στον ίδιο χώρο.
Θα ζήλευα; Πιθανόν. Αλλά τι ακριβώς θα περιείχε αυτή η ζήλια; Μπορεί να ήθελα να έχω εγώ την προσοχή της. Να φοβόμουν ότι εκείνος θα της άρεσε περισσότερο. Ή να με ενοχλούσε η υπενθύμιση ότι, επειδή θέλω κάποιον, δεν σημαίνει πως θα γίνει κάτι μεταξύ μας. Και μπορεί όλα αυτά να έρχονταν μαζί.
Αναρωτιέμαι και για την ανάγκη να ανταγωνιστώ τον άλλον. Η αυτοπεποίθησή του ίσως με έκανε πιο άμεσο. Ίσως πάλι άρχιζα ξαφνικά να προσέχω υπερβολικά πώς μιλάω, πού στέκομαι και αν φαίνεται ότι προσπαθώ πολύ. Πόσο γρήγορα μπορεί μια χαλαρή κουβέντα να γίνει προσπάθεια να εντυπωσιάσω;
Υπάρχει φυσικά και η δική της αντίδραση. Μπορεί να χαίρεται που του μιλάει, να του ξεκαθαρίσει ότι δεν ενδιαφέρεται ή να προσπαθεί ευγενικά να τελειώσει τη συζήτηση. Το ότι την πλησίασε εκείνος δεν λέει από μόνο του τι θέλει εκείνη. Θα μπορούσα να παρακολουθώ τόσο επίμονα τον άλλον, που να χάνω όσα δείχνει η ίδια.
Και αλλάζει άραγε η αντίδραση όταν τα αισθήματα είναι πιο βαθιά; Αν απλώς τη βρίσκω ελκυστική, μπορεί να μη με απασχολήσει ιδιαίτερα. Αν ελπίζω να χτίσουμε κάτι, η ίδια σκηνή ίσως μου φανεί πολύ πιο σημαντική, πριν καν υπάρξει κάτι μεταξύ μας.
Αυτό θα ήθελα να ακούσω ειλικρινά από άλλους άντρες. Όταν κάποιος πλησιάζει μια γυναίκα που σας αρέσει πολύ, τι έρχεται πρώτο: η ζήλια, η διάθεση να τον ανταγωνιστείτε ή η αμηχανία ότι ακόμα δεν ξέρετε πώς σας βλέπει εκείνη;
