Είμαι 58 χρονών και ο ίδιος άντρας με έχει ρωτήσει οκτώ φορές μέσα σε δύο εβδομάδες από πού έχω τα χρήματά μου. Οκτώ. Κάπου εκεί αρχίζω κι εγώ να αναρωτιέμαι αν τις προηγούμενες επτά έκανε πρόβα την ερώτηση.
Η απάντηση είναι ότι τα έβγαλα δουλεύοντας. Έχω ιδρύσει μια εταιρεία και είμαι η διευθύνουσα σύμβουλός της. Έχει δουλειά όλο αυτό, και μάλιστα πολλή. Δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα ανεξήγητο πώς μπορεί να προκύπτει ένα εισόδημα από εκεί.
Μία ερώτηση για το τι δουλειά κάνω θα ήταν μια φυσιολογική κουβέντα. Όταν όμως επανέρχεται διαρκώς στο πού βρήκα τα χρήματα, αρχίζω να νιώθω ότι η απάντησή μου δεν του αρκεί. Σαν να περιμένει να εμφανιστεί κάποιος πλούσιος συγγενής, ένας κρυφός χρηματοδότης ή ένα τραπεζικό λάθος που κάποια στιγμή θα διορθωθεί.
Δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένει να ακούσει, κι αυτό είναι μέρος του εκνευρισμού μου. Εγώ του απαντώ και η ερώτηση επιστρέφει. Πώς να του εξηγήσω ότι μια γυναίκα μπορεί να φτιάξει μια επιχείρηση και να βγάλει χρήματα από αυτήν; Είχα την εντύπωση ότι η πληροφορία κυκλοφορούσε ήδη.
Προσπαθώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο σε έναν άντρα. Να τον ρωτήσω μία φορά, να ξαναρωτήσω και μετά να συνεχίσω μέχρι να συμπληρώσω οκτώ ερωτήσεις σε δεκατέσσερις μέρες. Δεν μπορώ να με φανταστώ. Θα είχα ντραπεί πολύ πριν φτάσω σε τέτοιο σκορ.
Κι όμως, τώρα κάθομαι και σκέφτομαι πόσες εξηγήσεις χρειάζονται και αν έτσι θα είναι τα ραντεβού από εδώ και πέρα. Μια εταιρεία καταφέρνω να τη διευθύνω. Για να περάσω δύο εβδομάδες γνωριμίας με έναν άντρα, φαίνεται πως χρειάζομαι και παρουσίαση για το πώς πληρώνομαι.
Μπορεί τελικά να μείνω μόνη μου, το έχω σκεφτεί κι αυτό. Έχω σκεφτεί όμως και μια πολύ σύντομη απάντηση στην απορία του: τα κέρδισα με τη δουλειά μου. Το θέμα είναι αν αυτή τη φορά θα την κρατήσει στο μυαλό του μέχρι την ένατη ερώτηση.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




