Μακάρι να μπορούσα να προσπεράσω τη φάση των ραντεβού και να πάω κατευθείαν εκεί που κάνουμε μαζί τις δουλειές του σπιτιού. Καταλαβαίνω ότι ως ρομαντική πρόταση έχει κάποιες ελλείψεις. Δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα. Από την άλλη, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να καθαριστεί το σπίτι.
Όταν φαντάζομαι μια σχέση που θα μου άρεσε, μου έρχεται μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα: δύο άνθρωποι στα πενήντα τους που πηγαίνουν μια βόλτα στο πάρκο, γυρίζουν σπίτι, βάζουν μια ταινία και αράζουν. Δεν χρειάζεται περίπλοκο πρόγραμμα. Το ότι περνούν χρόνο μαζί είναι από μόνο του αρκετό.
Ξέρω ότι αυτή η άνεση δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των πενηντάρηδων. Απλώς έτσι τη φαντάζομαι. Είναι σαν το μυαλό μου να είναι μεγαλύτερο από το υπόλοιπό μου, να διάβασε ήδη όλο το φυλλάδιο με τις συναρπαστικές εμπειρίες και τώρα να ψάχνει κάπου να καθίσει.
Τα πάρτι και τα ταξίδια δεν με τραβάνε όσο φαίνεται να τραβάνε τους άλλους. Ακόμα κι εκείνη η πρώτη φάση μιας σχέσης, που υποτίθεται ότι είναι από τα καλύτερα κομμάτια, εμένα μου μοιάζει με κάτι που πρέπει να περάσω για να φτάσω εκεί όπου θέλω πραγματικά να βρίσκομαι.
Θέλω αυτή την απλή οικειότητα του να μοιράζεσαι τη μέρα σου με κάποιον. Λίγες δουλειές, λίγος καθαρός αέρας, μετά μια ταινία. Να μη συμβεί τίποτα το ιδιαίτερο και να έχουμε περάσει και οι δύο υπέροχα.
Βέβαια, εκεί είναι το μπέρδεμα: θέλω την άνεση που έχεις όταν ξέρεις ήδη τον άλλον, αλλά θα προτιμούσα να παραλείψω το κομμάτι όπου γνωρίζεστε. Βλέπω τη δυσκολία. Παρ’ όλα αυτά, θα ήθελα να υποβάλω ένα αίτημα να ξεκινήσουμε από το πάρκο.
