Λίγο πριν από την επέτειό μας, η Μαίρη με ρώτησε αν μετάνιωνα που δεν είχα κάνει άλλες σχέσεις. Ήμασταν μαζί δεκατέσσερα χρόνια, παντρεμένοι τα τρία τελευταία. Της είπα πως όχι.
Την επόμενη μέρα μου είπε ότι ήθελε να χωρίσουμε. Είχε χαθεί η σπίθα, είπε. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε αλλάξει και από πότε το σκεφτόταν.
Το κινητό της δεχόταν συνέχεια μηνύματα. Η εξήγηση ήταν ότι μιλούσε με ανθρώπους από ένα παιχνίδι στο οποίο συμμετείχε. Ένιωθα ότι απομακρυνόταν, αλλά δεν ήξερα τι συνέβαινε.
Ένα βράδυ, ενώ κοιμόταν, έψαξα το κινητό της χωρίς να το ξέρει. Βρήκα μηνύματα με κάποιον που είχε γνωρίσει στο παιχνίδι. Φλέρταραν και κανόνιζαν να συναντηθούν. Η συζήτηση είχε αρχίσει πριν μου ζητήσει να χωρίσουμε.
Αυτό το ήξερα πια. Αν είχαν συναντηθεί, δεν το ήξερα. Τα μηνύματα έδειχναν ότι το σχεδίαζαν, όχι ότι είχε συμβεί. Ήταν δύσκολο να κρατήσω αυτή τη διαφορά στο μυαλό μου, όταν κάθε κενό έμοιαζε έτοιμο να γεμίσει με το χειρότερο σενάριο.
Εκείνη έλεγε ότι δεν ήταν τόσο σημαντικό. Για μένα ήταν. Δεν ήταν μόνο το φλερτ. Ήταν ότι προσπαθούσα να καταλάβω γιατί ήθελε να φύγει, ενώ υπήρχε μια ολόκληρη συζήτηση που μου έκρυβε.
Υπήρχε και κάτι άλλο που δεν μπορούσα να κάνω πως δεν είχε συμβεί: είχα ψάξει το κινητό της κρυφά. Το ότι βρήκα αυτά τα μηνύματα δεν σήμαινε ότι είχα την άδειά της να το κάνω. Ούτε όμως η δική μου πράξη έκανε ασήμαντα όσα είχε κρύψει εκείνη.
Ήθελα απαντήσεις. Πότε είχε αρχίσει αυτή η επικοινωνία; Είχαν τελικά συναντηθεί; Ήθελε να προσπαθήσουμε ή είχε ήδη αποφασίσει να φύγει; Κι εγώ, μετά από όλα αυτά, ήθελα να συνεχίσουμε;
Δεν είχα ακόμη αποφασίσει. Ήξερα όμως ότι δεν ήθελα να περάσω τους επόμενους μήνες ψάχνοντας για την επόμενη ειδοποίηση. Το κινητό μού είχε δείξει όσα δεν μου είχε πει. Δεν μπορούσε να αποφασίσει για μένα τι θα έκανα από εκεί και πέρα.




