Για τη δέκατη πέμπτη επέτειο του γάμου μας, ο άντρας μου είχε μια πολύ γλυκιά ιδέα: να ξαναβγάλουμε τις φωτογραφίες του γάμου μας. Στο ίδιο μέρος, με το ίδιο νυφικό. Τουλάχιστον δεν χρειαζόταν να ψάξουμε τοποθεσία. Αυτή τη δουλειά την είχαμε κάνει πριν από δεκαπέντε χρόνια.
Μου άρεσε αμέσως. Έχει κάτι ιδιαίτερο να θέλει ο άνθρωπός σου να φωτογραφηθεί ξανά μαζί σου σαν γαμπρός και νύφη, ύστερα από τόσα χρόνια γάμου. Την πρώτη φορά μπορείς να πεις ότι δεν ξέρει ακριβώς τι τον περιμένει. Αυτή τη φορά είχε πια πλήρη εικόνα και παρ’ όλα αυτά πρότεινε μόνος του τις φωτογραφίες.
Έτσι, επιστρέψαμε εκεί όπου είχαμε φωτογραφηθεί τότε κι εγώ φόρεσα ξανά το νυφικό μου. Δεν είναι ακριβώς το ρούχο που κρατάς στην ντουλάπα επειδή όλο και κάπου θα σου χρειαστεί, αλλά να που βρέθηκε η κατάλληλη περίσταση.
Αυτό ήταν και το πιο όμορφο, μαζί με το λίγο αστείο της υπόθεσης: ετοιμαζόμασταν για γαμήλιες φωτογραφίες, ενώ ο γάμος είχε γίνει εδώ και χρόνια. Ποζάραμε πάλι ως νύφη και γαμπρός, έχοντας όμως ζήσει όσα τότε ήταν ακόμη μπροστά μας. Δεν αναρωτιόμασταν πώς θα ήταν η κοινή μας ζωή. Είχαμε ήδη δεκαπέντε χρόνια για να μας δώσουν την απάντηση.
Τώρα έχουμε άλλη μία σειρά φωτογραφιών, στο ίδιο μέρος, με το ίδιο φόρεμα και τον ίδιο άντρα δίπλα μου. Χάρηκα πάρα πολύ με την ιδέα του για την επέτειό μας. Και το νυφικό, επιτέλους, έκανε δεύτερο μεροκάματο.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




