Δυσκολεύομαι να το παραδεχτώ, γιατί ήδη φοβάμαι πώς θα ακουστεί. Μου αρέσει ένα είδος ιδιωτικού παιχνιδιού ρόλων ανάμεσα σε ενήλικες, με τη συναίνεση όλων. Όσο συμμετέχω, μπορώ να το απολαμβάνω. Μετά, όμως, μερικές φορές νιώθω τόση ντροπή, που δυσκολεύομαι να αντέξω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Η λέξη «ενοχή» δεν περιγράφει ακριβώς αυτό που συμβαίνει. Η ενοχή μού ακούγεται σαν κάτι συγκεκριμένο, που θα μπορούσα να το ονομάσω και να το εξετάσω. Εδώ νιώθω μια βαθιά αποστροφή για μένα, επειδή χάρηκα κάτι που επέλεξα να κάνω. Δεν μένει μόνο στην πράξη· γίνεται σκέψη για το τι άνθρωπος είμαι που μου αρέσει.
Έχω προσπαθήσει να ψάξω σχετικά, με την ελπίδα ότι αν καταλάβαινα την αντίδρασή μου θα με βοηθούσε. Αντί γι’ αυτό, έχω πέσει σε αρκετά αρνητικά σχόλια που έκαναν την ντροπή χειρότερη. Ξεκινάω αναζητώντας μια εξήγηση για αυτό που ζω και καταλήγω να ακούω τις κρίσεις αγνώστων να επαναλαμβάνονται μέσα στο κεφάλι μου.
Με τη λογική μου καταλαβαίνω τη διαφορά ανάμεσα σε μια συναινετική φαντασίωση ενηλίκων και στην πραγματική ζωή. Μπορώ να σκεφτώ καθαρά τι σημαίνει συναίνεση. Όταν όμως έρχεται εκείνο το άσχημο συναίσθημα, όλα όσα ξέρω μοιάζουν να μην το αγγίζουν καθόλου. Δεν αρκεί να τα υπενθυμίσω στον εαυτό μου για να ησυχάσω.
Αυτή η απόσταση με εξαντλεί. Η ευχαρίστηση εκείνη την ώρα είναι αληθινή. Αληθινή είναι και η δυσφορία που ακολουθεί. Δεν ξέρω πώς να δεχτώ ότι συνυπάρχουν, χωρίς να θεωρώ ότι το ένα ακυρώνει το άλλο ή αποδεικνύει πως κάτι δεν πάει καλά με μένα.
Ακόμη και τώρα που το γράφω, νιώθω ότι εκτίθεμαι. Θέλω να ρωτήσω αν το βιώνουν κι άλλοι ενήλικες, αλλά για να ρωτήσω πρέπει να μιλήσω για κάτι που ήδη δυσκολεύομαι να αποδεχτώ. Οι σκληρές αντιδράσεις που έχω διαβάσει κάνουν αυτό το βήμα ακόμη πιο δύσκολο.
Θα ήθελα να ακούσω κάποιον που αναγνωρίζει αυτό το συναίσθημα: να απολαμβάνεις ένα συναινετικό παιχνίδι ρόλων και μετά να σε κατακλύζει η ντροπή. Έχει αλλάξει αυτό για εσάς με τον καιρό; Τι σας βοήθησε να μη νιώθετε πια τόση ντροπή για τον εαυτό σας;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




