Όλα ξεκίνησαν από μια ομαδική φωτογραφία στην ανάρτηση ενός φίλου. Ανάμεσα στα υπόλοιπα άτομα ήταν και δύο άντρες με τους οποίους είχα μπλέξει σε διαφορετικές φάσεις της ζωής μου. Κι εκεί που απλώς χάζευα μια ανάρτηση, βρέθηκα να μελετάω μια κοινή παρέα που θα προτιμούσα να υπάρχει μόνο στη θεωρία.
Είμαι 28. Το 2021 μιλούσα με έναν άντρα που τώρα είναι 30 και μένει σε άλλη πολιτεία. Από κοντά, όμως, το πράγμα μεταξύ μας δεν έδεσε ποτέ ιδιαίτερα. Σταματήσαμε να βλεπόμαστε, αλλά κρατήσαμε καλές σχέσεις. Δεν υπήρξε κάποιος μεγάλος καβγάς ή ένα δραματικό τέλος που να χρειάζεται εξηγήσεις.
Τον Ιανουάριο του 2025 άρχισε κάτι με έναν άλλον, που είναι 29. Είχαμε κάνει μαζί το πρώτο μας πτυχίο, αλλά πιάσαμε κουβέντα αργότερα, όταν ήθελα να τον ρωτήσω κάποια πράγματα για τη νομική. Μου αρέσει πολύ. Κι αυτό είναι που κάνει μια κατά τα άλλα συνηθισμένη φωτογραφία να μου φαίνεται τόσο φορτισμένη.
Οι δυο τους έχουν κοινούς φίλους από μια φοιτητική αδελφότητα. Το ήξερα. Άλλο όμως να ξέρεις ότι μπορεί να βρεθούν στον ίδιο χώρο κι άλλο να τους βλέπεις δίπλα δίπλα σε φωτογραφία. Εκείνοι απλώς πόζαραν, κι εγώ ένιωθα όλη την αμηχανία από άλλη πολιτεία.
Απ’ όσο καταλαβαίνω, βρίσκονται μόνο όταν υπάρχει στη μέση αυτός ο κοινός φίλος. Δεν ξέρω αν κάνουν στενή παρέα. Ούτε ξέρω τι γνωρίζει ο καθένας για μένα και τον άλλον, οπότε το μυαλό μου έχει άφθονο χώρο να στήνει άβολες συζητήσεις.
Με ξάφνιασε πόσο γρήγορα ένιωσα ντροπή. Έπιασα τον εαυτό μου να εύχεται να μην είχα δώσει ποτέ ευκαιρία στον πρώτο, παρόλο που αυτό έγινε χρόνια πριν αρχίσει οτιδήποτε με τον δεύτερο. Λέω μέσα μου ότι τότε δεν είχα μυαλό. Σκληρό, αν σκεφτείς πως απλώς προσπαθούσα να δω αν μπορούσε να βγει κάτι.
Ο άνθρωπος που μου αρέσει δεν με έχει ρωτήσει τίποτα. Δεν έχει γίνει καμία συζήτηση. Υπάρχει μόνο αυτή η φωτογραφία κι εγώ να αναρωτιέμαι: να του πω ότι παλιότερα μιλούσα με τον άλλον ή πάω να ανοίξω ένα θέμα που δεν χρειάζεται;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




