Έχω βγει δύο ραντεβού με έναν άντρα που έχει βάλει χρόνο και φροντίδα σε όλο αυτό. Έχει ξοδέψει χρήματα, έχει μαγειρέψει, έχει ασχοληθεί για να περάσουμε όμορφα. Κι εγώ πέρασα αρκετά όμορφα ώστε να θέλω τρίτο ραντεβού. Κάπου εδώ, βέβαια, μια απλή πρόσκληση έγινε θέμα προς συνεδρίαση: αν του προτείνω εγώ να βγούμε, θα φανώ απελπισμένη;
Είμαι γυναίκα της γενιάς των millennials κι εκείνος ανήκει στη Generation X. Αυτό αρκεί για να αναρωτιέμαι αν έχουμε διαφορετικές εκδόσεις του ίδιου άγραφου οδηγού γνωριμιών. Από τον δικό μου μάλλον λείπουν μερικές σελίδες, αλλά η προειδοποίηση «μη δείξεις υπερβολικό ενδιαφέρον» έχει μείνει στη θέση της.
Τα δεδομένα πάντως είναι απλά. Εκείνος έχει κάνει προσπάθεια κι εγώ σκέφτομαι να ανταποδώσω. Γραμμένο έτσι ακούγεται σχεδόν ύποπτα λογικό. Αυτό που θέλω να πω είναι «μου αρέσει να περνάμε χρόνο μαζί και θα ήθελα να το ξανακάνουμε». Για κάποιον λόγο φοβάμαι μήπως ακουστεί σαν πρόταση να ενώσουμε τα συνταξιοδοτικά μας προγράμματα.
Σκέφτομαι επίσης ότι ίσως του άρεσε να δει πως προσέχω όσα κάνει. Η οργάνωση ενός ραντεβού θέλει χρόνο. Και το μαγείρεμα απαιτεί περισσότερα από το να διαλέξεις μαγαζί και να βρεις πού άφησες τα παπούτσια σου. Ίσως μια πρόσκληση από μένα να ήταν ευχάριστη και ενθαρρυντική.
Δεν ξέρω όμως πώς το βλέπει. Η γενιά του δεν απαντάει εκ μέρους του, όπως δεν απαντάει και η δική μου εκ μέρους μου.
Οπότε εκεί βρισκόμαστε: δύο ραντεβού, αρκετή φροντίδα από τη μεριά του και ένα τρίτο που θέλω να προτείνω. Θα το δει σαν υπερβολική βιασύνη ή απλώς θα χαρεί που αυτή τη φορά κάποια άλλη έκανε την πρόσκληση;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




