Μια φίλη της κοπέλας μου θεωρεί περίεργο που μου αρέσει να μυρίζω την κοπέλα μου. Δεν περίμενα ότι αυτή η συνήθεια θα περνούσε από επιτροπή αξιολόγησης, αλλά να που φτάσαμε κι εκεί.
Εγώ είμαι είκοσι ενός, εκείνη είκοσι δύο και, απ’ όσο καταλαβαίνω, μάλλον κι η ίδια το βρίσκει λίγο παράξενο. Δεν με σταματάει συνήθως, αλλά αυτό δεν μου ξεκαθαρίζει και ιδιαίτερα πώς αισθάνεται.
Για να δώσω λίγο πλαίσιο, δεν την ακολουθώ μέσα στο σπίτι συλλέγοντας δείγματα. Συνήθως συμβαίνει όταν έχει μόλις κάνει ντους, όταν φοράει κάποιο καινούργιο άρωμα ή όταν είμαστε αγκαλιά. Προσέχω πώς μυρίζει, μου αρέσει και μένω για λίγο εκεί.
Εμένα αυτό με ηρεμεί. Εκεί είναι όλη η υπόθεση. Μου αρέσει η γνώριμη μυρωδιά ενός ανθρώπου που νιώθω κοντά μου, όπως μου αρέσει να προσέχω ένα διαφορετικό άρωμα πάνω της. Δεν το συνδέω με κάτι σεξουαλικό, και το έχω εξηγήσει. Βέβαια, τη στιγμή που αρχίζεις να δίνεις επίσημες εξηγήσεις για το γιατί μυρίζεις κάποιον, μια απλή συνήθεια ακούγεται ξαφνικά σαν εισαγωγή σε πολύ πιο αλλόκοτη ιστορία.
Μέχρι να το σχολιάσει η φίλη της, δεν πίστευα ότι υπήρχε και τόσο θέμα. Σε πολύ κόσμο αρέσει η μυρωδιά των καθαρών ρούχων. Ένα καινούργιο σαμπουάν το προσέχεις. Υπάρχει ολόκληρη βιομηχανία αρωμάτων με την ελπίδα ότι κάποιος δίπλα μας θα πει «ωραία μυρίζεις». Νόμιζα πως απλώς ανταποκρινόμουν στον σκοπό του προϊόντος.
Από την άλλη, η κοπέλα μου δεν είναι αρωματικό κερί. Η αντίδραση της φίλης της με έβαλε να σκεφτώ μήπως κάτι που για μένα είναι αυθόρμητο και τρυφερό, εκείνη το βιώνει διαφορετικά. Το ότι δεν με σταματάει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι της αρέσει. Μπορεί να το ανέχεται ή να προσπαθεί ακόμα να καταλάβει με τι τύπο έμπλεξε.
Οπότε αυτό αναρωτιέμαι: αρέσει και σε άλλους να μυρίζουν τον άνθρωπό τους σε τέτοιες απλές στιγμές αγκαλιάς; Ή αυτή η συνήθεια ακούγεται πολύ πιο φυσιολογική μέσα στο δικό μου κεφάλι;
