Έχω τη συνήθεια να φλερτάρω τον άντρα μου ασταμάτητα, όλες τις ώρες της ημέρας. Απ’ ό,τι φαίνεται, υπάρχει και μια ημερήσια ποσόστωση. Δεν ξέρω ποιος την όρισε, αλλά αν δεν τη συμπληρώσω, δεν κοιμάμαι. Κάπως άβολο σύστημα, ειδικά όταν ο άλλος έχει ήδη πέσει για ύπνο.
Αυτή την εβδομάδα λείπω σε ένα συνέδριο για τη δουλειά. Απόψε εκείνος κοιμήθηκε νωρίς κι εγώ δεν πρόλαβα να τον πάρω τηλέφωνο. Όλα απολύτως λογικά μέχρι εδώ. Οι άνθρωποι κουράζονται, οι άνθρωποι κοιμούνται. Εγώ, βέβαια, έχω ακόμα ένα σωρό πράγματα να πω στον άντρα μου και κανέναν διαθέσιμο άντρα μου να τα ακούσει.
Μου λείπει το γέλιο του. Και το χαμηλό γελάκι του, που αξίζει ξεχωριστή αναφορά, γιατί αγαπώ ολόκληρο το ρεπερτόριο. Μου λείπουν οι αντιδράσεις του όταν του περιγράφω με αρκετές λεπτομέρειες όσα έχω στο μυαλό μου για εμάς. Ωραίο το φλερτ από μόνο του, αλλά η δική του ανταπόκριση είναι μεγάλο μέρος της χαράς.
Κι έπειτα είναι όσα δεν θα έλυνε ούτε ένα τηλεφώνημα. Η μυρωδιά του. Τα φιλιά του. Να ακούω την καρδιά του. Αυτή η απλή άνεση του να είμαστε τόσο κοντά, ώστε να τα χαίρομαι όλα αυτά χωρίς να χρειάζεται πρώτα να βρούμε ώρα που να βολεύει και τους δύο.
Μου λείπουν επίσης τα αυγά που μου φτιάχνει καμιά φορά. Ναι, χωράνε κι αυτά στην ερωτική εξομολόγηση. Υπάρχει χώρος στην αγάπη και για βαθιά τρυφερότητα και για ένα καλό πρωινό. Έχω πολλές πλευρές ως άνθρωπος και κάποιες πεινάνε.
Και εκείνο το αλλόκοτο κούνημα που κάνει με τους γοφούς του. Μου λείπει αυτή η γελοία κίνηση με μια ειλικρίνεια που δύσκολα εξηγείται αν θέλω να διατηρήσω έστω λίγη αξιοπρέπεια. Ευτυχώς, η αξιοπρέπεια δεν υπήρξε ποτέ βασικό συστατικό του φλερτ μου.
Οπότε κάθομαι εδώ, μακριά για δουλειά, και δεν με παίρνει ο ύπνος επειδή ο άνθρωπος που θέλω περισσότερο απ’ όλους να πειράξω κάνει το λογικό και κοιμάται. Τον αγαπώ. Μου λείπει. Και πόσο θα ήθελα να τον κάνω να γελάσει αυτή τη στιγμή.
Το πρωί σκοπεύω να τον πνίξω στα γλυκόλογα. Κοιμήθηκε νωρίς, άλλωστε. Με λίγη τύχη, θα έχει ξεκουραστεί αρκετά.
