Είμαι 31 και μου αρέσει πολύ που το σώμα μου είναι πιο μαλακό και πιο γεμάτο. Αυτό είναι το εύκολο να το πω. Όταν πάω να εξηγήσω την επιθυμία που υπάρχει από πίσω, αρχίζω να σβήνω και να ξαναγράφω μέσα στο κεφάλι μου.
Πριν από χρόνια ανακάλυψα το feedism στο Tumblr, δηλαδή την έλξη που συνδέεται με το φαγητό και την αύξηση βάρους. Ξαφνικά, κάτι που με τραβούσε είχε όνομα. Υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι που καταλάβαιναν τη γοητεία του. Επέστρεφα συχνά σε αυτό, αλλά για πολύ καιρό δεν άφηνα τον εαυτό μου να το εξερευνήσει πραγματικά.
Πού και πού δοκίμαζα το προσωρινό φούσκωμα από νερό ή αναψυκτικά. Ήταν κάτι περιστασιακό, που κρατούσα για μένα. Τον τελευταίο χρόνο, όμως, έχω πάρει αρκετό βάρος ώστε η αλλαγή να φαίνεται. Πλέον τη βλέπουν και οι άλλοι, χωρίς βέβαια να ξέρουν τι σημαίνει για μένα.
Κάποιοι το έχουν σχολιάσει. Και, κρυφά, χαίρομαι πολύ που το προσέχουν. Έχει μια μικρή απόλαυση το να ακούω κάποιον να αναγνωρίζει μια αλλαγή που μου αρέσει και να κρατάω την αντίδρασή μου μέσα μου. Ξέρουν ότι έχω πάρει κιλά. Δεν ξέρουν ότι μου αρέσει αυτή η αίσθηση στο σώμα μου ή ότι μπορεί να σκέφτομαι το σχόλιό τους και αργότερα.
Αυτή η προσωπική χαρά είναι πολύ πιο απλή από την κουβέντα που φαντάζομαι να κάνω με έναν σύντροφο. Θέλω να μπορώ να πω ότι μου αρέσει το σώμα μου έτσι. Ονειρεύομαι επίσης έναν άνθρωπο που θα χαϊδεύει τρυφερά την κοιλιά μου, με άνεση και επιθυμία και από τις δύο πλευρές. Ακόμα και γράφοντάς το νιώθω ευάλωτα.
Δεν ξέρω πώς να το ανοίξω χωρίς να φοβάμαι ότι θα ακουστεί παράξενο. Να ξεκινήσω από το πώς νιώθω για το σώμα μου; Να πω κατευθείαν τη λέξη «φετίχ»; Φοβάμαι μήπως μπλέξω να εξηγώ την ταμπέλα πριν καταφέρω να μιλήσω για αυτό που θέλω να μοιραστώ.
Μαζί με τη χαρά υπάρχει και ντροπή. Δεν εξαφανίστηκε απλώς επειδή το παραδέχτηκα. Αλλά γράφοντάς το, τουλάχιστον παύω για λίγο να το γυρίζω μόνο μέσα στο μυαλό μου. Μου αρέσει το πιο γεμάτο σώμα μου, και αυτή η επιθυμία είναι κομμάτι του. Υπάρχει κανείς άλλος που να καταλαβαίνει ακριβώς τι εννοώ;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




