Ξύπνησα από τον ήχο του νερού. Δεν θα με ανησυχούσε ιδιαίτερα, αν ερχόταν από κάποιο σημείο του σπιτιού που προορίζεται για νερό. Όμως το αγόρι μου στεκόταν μπροστά στη συρταριέρα μου και κατουρούσε μέσα σε ένα συρτάρι.
Είμαστε μαζί περίπου έξι μήνες. Εγώ είμαι 26, εκείνος 30, και μέχρι απόψε πίστευα ότι τουλάχιστον για τη χρήση των επίπλων δεν χρειαζόταν να κάνουμε κάποια κουβέντα.
Είχε βγει με φίλους και μετά ήρθε να κοιμηθεί σπίτι μου. Ήταν χάλια από το ποτό: μπερδεμένα λόγια, βλέμμα που δεν εστίαζε, όλο το πακέτο. Εγώ μόλις είχα γυρίσει από τη δουλειά και μπήκα για ντους. Όταν βγήκα, είχε ήδη αποκοιμηθεί στον καναπέ. Τον άφησα εκεί και πήγα στο κρεβάτι. Δεν φανταζόμουν ότι ένας άνθρωπος που κοιμάται στον καναπέ χρειάζεται επίβλεψη.
Και μετά ακούστηκε το νερό.
Του φώναξα τι κάνει. «Κατουράω;» μου απάντησε, με μια απορία στη φωνή, λες και τον είχα διακόψει για να ρωτήσω κάτι εντελώς αυτονόητο. Όταν τον ρώτησα γιατί κατουράει στο συρτάρι μου, είπε: «Γιατί μπορώ να κατουρήσω εδώ». Το είπε με απόλυτη σιγουριά. Η συρταριέρα κι εγώ είχαμε διαφορετική άποψη.
Συνέχισα να φωνάζω μέχρι να σταματήσει και τον έστειλα στην κανονική τουαλέτα. Ήταν τόσο μεθυσμένος που αμφιβάλλω αν καταλάβαινε τι συνέβαινε. Εγώ, δυστυχώς, καταλάβαινα και για τους δυο μας.
Έβαλα γάντια, άδειασα το συρτάρι και έριξα όλο το περιεχόμενο στο πλυντήριο. Υπάρχουν οι δυσάρεστες δουλειές του σπιτιού, κι έπειτα υπάρχει το να μαζεύεις τα πράγματά σου προσπαθώντας να χωνέψεις ότι ο σύντροφός σου μπέρδεψε τη συρταριέρα με τη λεκάνη.
Του είπα ότι θα τον πήγαινα σπίτι με το αυτοκίνητο. Μου απάντησε πως δεν χρειαζόταν. Προφανώς, για εκείνον η βραδιά κυλούσε μια χαρά.
Τώρα κοιμάται πάλι στον καναπέ. Εγώ μπήκα στο υπνοδωμάτιο και έκλεισα την πόρτα, γιατί ήμουν έτοιμη να πω πράγματα που δεν θα μπορούσα να πάρω πίσω. Νιώθω θυμό και αηδία και δεν ξέρω πώς θα τον αντικρίσω το πρωί. Είμαστε ενήλικες. Δεν περίμενα ότι θα χρειαζόταν να εξηγήσω γιατί η συρταριέρα μου πρέπει να παραμείνει συρταριέρα.
