Είμαι 34 και πρόσφατα κοιμήθηκα με έναν άντρα στα σαράντα του, που τον ξέρω χρόνια. Είχαμε καιρό να μιλήσουμε, αλλά όταν ξαναβρεθήκαμε υπήρχε αρκετή χημεία ώστε να καλύψουμε λίγη από την απόσταση.
Στην αρχή η επικοινωνία ήταν αμοιβαία. Έστελνα εγώ, έστελνε κι εκείνος, λέγαμε και οι δύο να ξαναβρεθούμε. Υπήρχε αυτή η ευχάριστη αίσθηση ότι στη συζήτηση συμμετείχαν όντως δύο άνθρωποι και κανέναν δεν τον είχαν φέρει με το ζόρι.
Μετά τα μηνύματα αραίωσαν. Εξακολουθεί να στέλνει πού και πού και συνήθως απαντάει όταν του γράφω. Αλλά όποτε πάει η κουβέντα στο πότε θα βρεθούμε, όλα γίνονται αόριστα. Την ιδέα μιας μελλοντικής συνάντησης, πάντως, τη στηρίζουμε και οι δύο με θέρμη.
Έχω σκεφτεί μήπως τον ξένισε κάτι στα στόρι μου στο Instagram, μήπως εξαρχής δεν το έβλεπε ιδιαίτερα σοβαρά ή μήπως αποφεύγει την οικειότητα. Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή να μην ενδιαφέρεται τόσο. Τα διαθέσιμα στοιχεία είναι κυρίως ένα κινητό που ανάβει αραιά και πού, οπότε δύσκολα βγαίνει ασφαλές πόρισμα.
Το λίγο αμήχανο είναι ότι ούτε εγώ ψάχνω μια συμβατική σχέση ή κάποια μεγάλη δέσμευση. Πριν από αυτόν είχα έξι χρόνια να κάνω σεξ. Τώρα που τελείωσε αυτή η αποχή, δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να αρχίσω να γνωρίζω διαρκώς καινούριους ανθρώπους για να κοιμάμαι μαζί τους.
Θα μου άρεσε κάτι χαλαρό αλλά σταθερό, με κάποιον που περνάμε καλά. Κι αυτός μου αρέσει. Γνωριζόμαστε ήδη, υπάρχει μια οικειότητα, και το να θέλω να τον ξαναδώ μου φαίνεται αρκετά λογικό. Απλώς δεν έχω βρει πώς να το πω χωρίς να ακουστεί σαν να καταθέτω επίσημη πρόταση προς έγκριση.
Σκέφτομαι λοιπόν κάτι πολύ πιο απλό: να του προτείνω μια συγκεκριμένη μέρα και να του πω «Πάμε για φαγητό; Κερνάω εγώ».
Μια κανονική έξοδος, ένα φαγητό και μια ερώτηση που μπορεί να απαντηθεί χωρίς πρόβλεψη για το μακρινό μέλλον. Δεν χρειάζεται να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε στην υπόλοιπη ζωή μας πριν παραγγείλουμε.
Δεν του το έχω προτείνει ακόμα. Εκεί έχω κολλήσει: αφού έχουμε ήδη κοιμηθεί μαζί, είναι πράγματι τόσο τολμηρό να τον καλέσω για φαγητό;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




