Είμαι 24, στρέιτ, και μάλλον οι συνομήλικοί μου δεν είναι το φόρτε μου. Μπορώ να δω έναν άντρα στην ηλικία μου και να καταλάβω ότι είναι ωραίος. Μέχρι εκεί, όμως. Για να μου τραβήξει κάποιος πραγματικά την προσοχή, συνήθως χρειάζεται να είναι μεγαλύτερος.
Αυτό το έχω παρατηρήσει από τα δεκαοχτώ μου. Ένας γοητευτικός μεγαλύτερος άντρας μπορούσε πάντα να μου κινήσει το ενδιαφέρον χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Περίμενα μήπως με τον καιρό άλλαζαν τα γούστα μου, μήπως κάποια στιγμή άρχιζα να κοιτάζω περισσότερο άντρες της ηλικίας μου. Έχουν περάσει χρόνια, πάντως, και τα γούστα μου δεν δείχνουν καμία διάθεση μετακόμισης.
Στις διακοπές φαίνεται ακόμα περισσότερο. Θα δω κάπου έναν ωραίο μεγαλύτερο άντρα να στέκεται μόνος του και ξαφνικά το περπάτημά μου αποκτά λίγο παραπάνω λίκνισμα. Επίτηδες, εννοείται. Τίποτα θεαματικό, απλώς αρκετό για να του δώσω έναν λόγο να γυρίσει να κοιτάξει.
Όλο αυτό κρατάει λίγα βήματα. Τον προσέχω, θέλω να με προσέξει κι εκείνος και, κάπως έτσι, το να περάσω από μπροστά του γίνεται υπόθεση που απαιτεί συγκέντρωση. Μέχρι πριν από λίγο απλώς πήγαινα κάπου. Τώρα προσέχω μέχρι και πώς πατάω.
Βέβαια, δεν αρκεί να είναι μεγαλύτερος. Μιλάω για άντρες όμορφους, ελκυστικούς, με γοητεία. Αυτούς που θα άκουγες να τους λένε DILFs. Το ότι κάποιος έχει γιορτάσει περισσότερα γενέθλια δεν σημαίνει ότι περνάει αυτομάτως στην επόμενη φάση.
Και πριν αρχίσουν οι εύκολες εξηγήσεις, με τον μπαμπά μου έχω υπέροχη σχέση. Πάντα είχα. Δεν υπάρχει κάποιο προφανές οικογενειακό μπέρδεμα που να εξηγεί γιατί ένας συνομήλικος μπορεί να με αφήσει αδιάφορα, ενώ ένας ωραίος μεγαλύτερος άγνωστος μου αποσπά αμέσως όλη την προσοχή.
Αυτό κυρίως με παραξενεύει: πόσο σταθερό είναι. Δεν χρειάζεται να πείσω τον εαυτό μου να νιώσει έλξη για αυτούς τους άντρες. Συμβαίνει μόνο του. Με τους συνομηλίκους μου, πάλι, δεν μπορώ να προκαλέσω το ίδιο συναίσθημα επειδή απλώς θα ήταν πιο αναμενόμενο.
Ύστερα έρχονται οι επόμενες διακοπές, βλέπω άλλον έναν γοητευτικό μεγαλύτερο άντρα μόνο του και πιάνω τον εαυτό μου να αλλάζει πάλι περπάτημα. Η έρευνα για τα αίτια μπορεί να περιμένει μέχρι να περάσω από μπροστά του.
