Πριν από περίπου εννιά μήνες, η γυναίκα μου μού ζήτησε να φύγω από το σπίτι. Ακόμα μου λείπει πολύ, κι όταν το παραδέχομαι νιώθω ανόητος. Μετά απ’ όσα έγιναν, θα ήθελα τουλάχιστον να μπορούσα να τη σκέφτομαι χωρίς να τα βάζω αμέσως και με τον εαυτό μου.
Ήμασταν μαζί δέκα χρόνια. Εγώ πίστευα ότι ήμασταν καλά. Είχαμε την οικογενειακή μας ζωή και θεωρούσα πως τη θέλαμε και οι δύο. Τώρα αναρωτιέμαι μήπως εκείνη είχε κουραστεί από αυτή τη ζωή μαζί μου. Δεν ξέρω αν ισχύει. Είναι η εξήγηση στην οποία γυρίζω συνέχεια, χωρίς να μπορώ να πω ότι ήταν και η δική της.
Ύστερα έμαθα ότι έβλεπε κάποιον από τη δουλειά της. Ακολούθησαν εβδομάδες με καβγάδες. Κάποια στιγμή οι τόνοι έπεσαν και για λίγο μαλώναμε λιγότερο. Δεν ξέρω πόσο μπέρδεψα εκείνη την ησυχία με την ελπίδα ότι τα πράγματα έφτιαχναν. Πάντως, μετά άρχισε πάλι να βγαίνει.
Και έπειτα μου ζήτησε να φύγω. Από τότε πέρασαν εννιά μήνες. Όταν το λέω, μου φαίνεται αρκετός καιρός για να μπορώ να απαντήσω κάπως πιο καθαρά στο «πώς είσαι;». Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές ούτε εγώ ξέρω τι να απαντήσω. Είμαι ακόμα μπερδεμένος.
Μου λείπει να είμαι μαζί της. Αυτό δεν σβήνει όσα έκανε. Αλλά και το ότι ξέρω τι έκανε δεν σημαίνει ότι σταμάτησα να τη θέλω στη ζωή μου. Δέκα χρόνια ήμασταν μαζί. Το μυαλό μου καταλαβαίνει ότι αυτή η κοινή ζωή τελείωσε, όμως τα συναισθήματά μου δεν έχουν ακολουθήσει.
Κάποιες μέρες αυτό είναι το πιο δύσκολο: μόλις μου λείψει, αρχίζω να ντρέπομαι που μου λείπει. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα να είναι πάλι κοντά μου και αμέσως μετά αναρωτιέμαι πώς γίνεται να το θέλω, ύστερα απ’ όσα με πλήγωσαν.
Έχουν περάσει εννιά μήνες από τότε που μου ζήτησε να φύγω. Κι εγώ ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς γίνεται να πονάω τόσο εξαιτίας της και ταυτόχρονα να εύχομαι να ήμουν μαζί της.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




